ΣΥΡΙΖΑ ΧΙΟΥ - Ιστολόγιο Διαλόγου και Ενημέρωσης

Διαδηλώσεις ή εκδρομές

2011-12-11T03:27:00.002+02:00

Chios opinion 9-12-2011 Του Δημήτρη Λαβατσή

Την περασμένη Τρίτη 6/12 την επέτειο της δολοφονίας του 15χρονου Αλέξη από τον ειδικό φρουρό Κορκονέα έγιναν διαδηλώσεις και πορείες πολιτών κάθε ηλικίας και μαθητών σε όλη την Ελλάδα.

Οι διαδηλώσεις αυτές δεν έχουν χαρακτήρα μνημόσυνου.

Πάντοτε αποτελούν την αφορμή για επικαιροποίηση του συμβάντος, για να νοηματοδοτηθεί εκ νέου σε σύνδεση τα φλέγοντα της περιόδου που διανύουμε.

Γιατί η δολοφονία αυτή δεν υπήρξε απλώς μια άτυχη στιγμή, όπως προσπάθησε και πάντα προσπαθεί, να μας πείσει η εξουσία για ανάλογα εγκλήματα που διαπράττουν οι άνθρωποί της .Ήταν μια σχεδόν φυσιολογική συνέπεια του εντεινόμενου αυταρχισμού του κράτους απέναντι στα κοινωνικά προβλήματα και στους ανθρώπους που εκφράζουν με την αντίθεσή τους με διάφορους τρόπους απέναντι στην βία της κυρίαρχης πολιτικής που υποβαθμίζει δραματικά -μέχρι την εξαθλίωση την ζωή της μεγάλης πλειοψηφίας του πληθυσμού. Ήταν επίσης, η δολοφονία του παιδιού αυτού, απάντηση της καταστολής απέναντι σε όποιον τολμάει να διαμαρτυρηθεί για την πολιτική της κρατικής βίας, την καθημερινή καταστολή που συνοδεύει κάθε κοινωνική διαμαρτυρία..

Και από κοντά η προβοκάτσια της εικόνας: δεκαπέντε φορές το ίδιο πλάνο για να το εμπεδώσουμε! με τον νεαρό που έσπασε το μάρμαρο στην πλατεία Συντάγματος και έτσι θα πέσει η χώρα έξω! την ίδια στιγμή που η έγκαιρη καταβολή των συντάξεων είναι αμφίβολη και οι περικοπές όσων έχουν ακόμη έχουν πλήρη μισθό πάνε για 40-50%!

Ενώ λοιπόν σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας έγιναν διαδηλώσεις μαθητών, εδώ η υποκρισία, το «να μην εκτεθούμε» και το « να είμαστε αρεστοί στους ανωτέρους μας» έκαναν την βρωμιά τους.

Σε πολλά σχολεία με δικαιολογία τον καλό καιρό και την ανάγκη να πάνε τα παιδιά εκδρομή προγραμματίστηκαν περίπατοι των σχολείων ακόμη και στην πλατεία Βουνακίου.

Σε αυτές τις περιπτώσεις εξ όσων γνωρίζω την απόφαση σε κάθε σχολείο την παίρνει ο διευθυντής σε συνεννόηση με τον αντίστοιχο Σύλλογο καθηγητών. Τυπικά λοιπόν όλα εντάξει.

Επί της ουσίας όμως;

Οι καθηγητές που ψήφισαν εκδρομή την συγκεκριμένη μέρα με τον τρόπο τους συναίνεσαν στην λογική της διαλύτριας της παιδείας, της υπουργού Διαμαντοπούλου.

Την ίδια στιγμή φρικάρουν με την άγρια μείωση των μισθών τους, προσβάλλονται από την απαξίωση της εργασίας τους από τα κυρίαρχα μέσα, ζουν μαζί με τους μαθητές τους την υποβάθμιση των σχολείων με τις συνενώσεις που έγιναν και θα γίνουν, με την κατάργηση των αθλητικών και μουσικών Γυμνασίων με την διάλυση των βιβλιοθηκών με τα 30αρια τμήματα και άλλα θαυμαστά που θα εφευρεθούν για λόγους οικονομίας !.Ασφυκτιούν με το αντιπαιδαγωγικό αναλυτικό πρόγραμμα , με την αφαίρεση κάθε δυνατότητας δημιουργικής εργασίας ελέω πειθαρχίας της φράου Διαμαντοπούλου. Και βέβαια με την οπισθοδρόμηση σε αυταρχικές διοικητικές δομές

Ενώ λοιπόν υφίστανται όλα τα παραπάνω και έχουν την άριστη αφορμή να διδάσκουν τα παιδιά μας το βασικό: να αγωνίζονται για την αξιοπρέπεια που δοκιμάζεται από την αυθαιρεσία της εξουσίας, πολλοί εκπαιδευτικοί μας προτίμησαν να υπεκφύγουν; φοβήθηκαν μήπως δυσαρεστήσουν την υπεύθυνη της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης; θέλησαν να γίνουν αρεστοί στους συντηρητικούς γονείς που θέλουν αντί παιδείας που διαμορφώνει ενεργούς πολίτες με κριτική σκέψη τα παιδιά τους απλώς να εκπαιδεύονται για να γίνουν καταναλωτές- ιδιώτες σαν αυτούς;

Το σίγουρο είναι ότι με αυτή την κουτσουκέλα κατάφεραν να δώσουν την άσχημη εκδοχή τους.

Των υποταγμένων ανθρώπων. Αλλά η παιδεία μας δεν πρέπει να καταντήσει οριστικά αυτό που σχεδιάζουν οι κυβερνήσεις δηλαδή ρηχή εκπαίδευση υποταγμένων ανθρώπων σε πρεσαρισμένα παιδιά

Τα παιδιά μας έχουν ανάγκη από παιδεία.

Και παιδεία σημαίνει αξιοπρέπεια ,εργασιακή ηθική ,ανιδιοτέλεια, εκπαιδευτικός που αγωνίζεται.

Και έτσι μπορεί να γίνεται θετικό παράδειγμα που τόσο έχουν ανάγκη τα παιδιά μας. Γιατί αν κάτι θα κρατήσει ο κάθε μαθητής από την σχολική του ζωή δεν είναι το απαρέμφατο ή την τάδε χημική αντίδραση αλλά την συλλογική ζωή και το παράδειγμα της αξιοπρέπειας

Με αυτό το αίτημα ,με αυτήν την παιδεία, με αυτούς τους δασκάλους θα είμαστε μαζί.

Αλληλέγγυοι.

Η ΒΙΑ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΑΙΤΗΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ (Οφειλόμενη απάντηση στην κα Τσουρή)

2011-11-28T11:43:00.000+02:00

Όταν στερεύει κανείς από ιδέες –καλές ή κακές άλλο θέμα- και ευαισθησίες δεν έχει, επικαλείται υψιπετείς προβληματισμούς και ωραία λόγια, την προδότρα ανάγκη που τον κάνει να αμαρτάνει για να μας σώσει! Ή εκφράσεις του τύπου: «άνθρωπος είμαι κι εγώ και πονώ μαζί σας», «όλοι δικοί μας είμαστε», «μόνο κάποιοι κακόβουλοι με παρεξηγούν και εκτρέπονται!»

Αυτούς τους συλλογισμούς μου γέννησε η συνέντευξη της κας Τσουρή στην ΑΛΗΘΕΙΑ TV.

Παρά τις αβρές ερωτήσεις του δημοσιογράφου, μην έχοντας κάτι δικό της να πει για όσα ζούμε στην καθημερινότητά μας, επανέλαβε το στερεότυπο ότι με πόνο ψυχής ψήφισε για την σωτηρία της χώρας, τα μνημόνια, τις περικοπές και την ανεργία (όχι την δικιά της αλλά) εκατοντάδων χιλιάδων συμπολιτών μας. Επανέλαβε ωραία λόγια, μετρημένα βέβαια (λόγω συνθηκών) για την προοδευτική παράταξη της, που συνεισέφερε στον τόπο και πιθανά θα προσφέρει κι άλλα, εφόσον αλλάξει ηγεσία και πρόγραμμα. Σίγουρη ότι έκανε μέχρι τώρα το σωστό, μας υπόσχεται ότι θα συμβάλλει, με νέο ηγέτη, προφανώς (ο GAP τελείωσε), στην πλήρη υποταγή του κόσμου της εργασίας στα συμφέροντα του κεφαλαίου- ντόπιου και διεθνούς. Επειδή όμως, πέρα από επικοινωνιακά περιτυλίγματα δεν έχει να πει τίποτα-αυτά παθαίνει κανείς όταν βρίσκεται σε μια κυβέρνηση που κάνει τον δικαστικό κλητήρα στις τράπεζες και εργολαβικά κατεδαφίζει ότι θετικό έχει η κοινωνία, το γύρισε αλλού.

Πρώτα δήλωσε «εμβληματική περίπτωση» δηλαδή αντιπροσωπευτικό δείγμα της πολιτικής διακυβέρνησης που, ενώ επί χρόνια χρέωνε τους από κάτω και ευνοούσε τους από πάνω (όλους τους θείους του κεφαλαίου), «όλα έβαιναν καλώς». Και αφού τόνισε πόσο ωραία ήταν εκείνα τα χρόνια2000-2004( πού αθορύβως και μεθοδικά χτιζόταν το αδιέξοδο , όταν η υποφορολόγηση των κεφαλαιοκρατών συναγωνιζόταν τις παροχές για άχρηστα έργα –που απλώς πολλές φορές ήταν αφορμή να μοιραστούν λεφτά στα αφεντικά!) εξεπλάγη όπως όλοι του κόμματός της το 2009 όταν είδε που είχε οδηγήσει η συνέχιση της πολιτικής αυτής από την ΝΔ!

Έτσι αθώα και εξαπατημένη η Ελπίδα, όπως όλοι στο ΠΑΣΟΚ, θυσιάστηκε και όταν ψήφισε την πρώτη μείωση μισθών έκλαψε. Μετά όμως συνήθισε…

(Όλα συνηθίζονται σε αυτή τη ζωή!)

Και με την αβάντα του δημοσιογράφου μίλησε για την ανθρώπινη πλευρά της.

Αναφερόμενη στα κραξίματα του τελευταίου έτους και την διαδήλωση της 28^ης Οκτωβρίου (όταν αποφεύγοντας την φθορά απείχε) έριξε την λάσπη της

στους διαδηλωτές. Και αναφέρθηκε σε αγνώμονες που πριν από μερικούς μήνες της γύρευαν εξυπηρετήσεις (όχι ρουσφέτια- δεν κάνει τέτοια η κα Τσουρή!) και τώρα διαδηλώνουν εναντίον της.

Καλυμμένος κυνισμός και κομψά εκφρασμένη ηθική ασχήμια: Πέρα από το γεγονός ότι ο περισσότερος κόσμος δεν ζητάει εξυπηρετήσεις –δεν ζήτησε ποτέ- και, ξεπερνώντας την αδράνεια, διεκδικεί τα δικαιώματά του και αντιστέκεται, την ενοχλεί και το γεγονός ότι κάποιοι που- κατ αυτήν- της είχαν υποχρέωση σήκωσαν κεφάλι!

Για να μην μιλήσουμε για το ποιος φταίει περισσότερο όταν γίνεται μια «εξυπηρέτηση»: αυτός που αναγκάζεται να την ζητήσει και να την δεχθεί για να γίνει η δουλειά του σε ένα δημόσιο που πάσχει από εκτεταμένες δυσλειτουργίες; Και δεν φταίει η πολιτική εξουσία που επί δεκαετίες αντικαθιστά την έλλειψη κοινωνικής πολιτικής με το ρουσφέτι; Δεν φταίει η επί δεκαετίες κυβερνώσα κάστα που αδιαφορώντας για την λειτουργία του δημοσίου το δυσφημίζει για να «πουλάει» στους πολίτες αυτά που δικαιούνται ως «εξυπηρέτηση» και να ιδιωτικοποιήσει «στη σωστή στιγμή» ,σχεδόν τζάμπα, λόγω απαξίωσης στην συνείδηση των πολιτών, εκτεταμένους τομείς κοινωνικών υπηρεσιών;

Έχουν τις ίδιες ευθύνες ο θύτης με το θύμα; Ο εκμαυλίζων και ο εκμαυλιζόμενος;

Αναφέρθηκε στο «κόστος των παιδιών της το οποίο δεν πληρώνεται με τίποτα.»

Σαν γνήσια μικροαστή νοιάζεται για τα παιδιά της και σωστά και μπράβο της αλλά μόνον γι αυτά!

Επειδή όμως αναφέρθηκε σε κάποιους που στο όνομα της αριστεράς απειλούν ή χρησιμοποιούν βία και αυτό είναι επικίνδυνο και επειδή είμαι αριστερός και κομμουνιστής θα βιαστώ να συμφωνήσω μαζί της και για το κόστος των παιδιών της, το ανεπίτρεπτο και για το πόσο κακό πράγμα και επικίνδυνο είναι η βία.

Επειδή είμαι κομμουνιστής, νοιάζομαι όμως, εκτός από το παιδί μου, και για τα παιδάκια όλου του κόσμου, και της χώρας αυτής, και του νησιού αυτού. Και δεν αντέχω τις επιλεκτικές ευαισθησίες : Την βία που υφίστανται τόσες εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά ανέργων, αυριανών ανέργων που ζουν με την αγωνία της επικείμενης απόλυσης, των ημιανέργων (απασχολήσιμους τους έλεγε ο μέντοράς σας ο κ Σημίτης-θυμάστε;), τη βία που ζουν καθημερινά εκατομμύρια πλέον οικογένειες εργαζομένων και συνταξιούχων λόγω περικοπών μισθών και συντάξεων, που εσείς ψηφίσατε, τι την θεωρείτε; αστείο πράγμα; Επειδή την επιβάλλατε με το κοινοβουλευτικό σαβουάρ βιβρ;

Και σας πειράζει το κράξιμο ή ακόμη και το αυγό στην είσοδο του γραφείου σας;

Στην βία του ολοκληρωτισμού που ασκείτε εσείς, οι άνθρωποι των κομμάτων της κεφαλαιοκρατικής –μνημονιακής εξουσίας, ένας τρόπος απάντησης αρμόζει: η αντίσταση. Απέναντι στην υλική ,ηθική, πολιτική και πολιτισμική εξαθλίωση η κοινωνία των από κάτω, των ανθρώπων που μοχθούν για να ζήσουν από την εργασία τους και δεν εκμεταλλεύονται τον διπλανό τους, προβάλλει αντίσταση με την πρέπουσα οξύτητα. Και αυτή δεν είναι βία είναι αίτημα ζωής!

Η ΝΕΑ ΕΘΝΙΚΟΦΡΟΣΥΝΗ

2011-11-13T21:18:00.002+02:00

Του Δημήτρη Λαβατσή -"Γνώμη της Χίου" 10-11-2011

Εδώ και χρόνια η συνεχής αναφορά στην ανάγκη εκσυγχρονισμού του κρατικού μηχανισμού έμοιαζε με ευχολόγιο του τύπου να πιάσουμε τον(άπιαστο) ορίζοντα.

Ώσπου ήρθε η κρίση να εκβιάσει την κοινωνία: να φορτώσει τα αδιέξοδα του συστήματος στον κόσμο της εργασίας και μέσα από την πάταξη όλων των συκοφαντημένων δικαιωμάτων και κατακτήσεων να δώσει την απαραίτητη λειτουργικότητα στο κέρδος. Η ελαστική απασχόληση πήρε τη θέση της πλήρους εργασίας, ο μισθός γίνεται χαρτζηλίκι, ο εκβιασμός του εργοδότη κανόνας. Από τις κάμερες που παρακολουθούν ακόμη και τις επισκέψεις του εργαζόμενου στην τουαλέτα μέχρι το κατά παραγγελία χαμόγελο του πρεσαρισμένου υπαλλήλου ή τα εγκλήματα που χαρακτηρίζονται εργατικά ατυχήματα ο εκσυγχρονισμός φαίνεται να υλοποιείται επιτέλους!

Όμως αυτό δεν φτάνει.

Επειδή η κοινωνικότητα ως τάση είναι κατά τι πιο ισχυρή από τον ατομισμό, επειδή η κοινωνία είναι ο μόνος τρόπος ύπαρξης του ανθρώπου κι ακόμη επειδή, σε περιόδους σαν την τωρινή, οι σκέψεις βαθαίνουν απειλητικά για την εξουσία, γιατί ωθούν σε δράση, για όλους αυτούς τους λόγους μια βαθύτερη διαδικασία μπήκε σε κίνηση.

ΕΝ ΑΡΧΗ ΗΝ ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ.

Το οποίο δεν έγινε γιατί όλοι οι άλλοι (πλην του εμπνευστή του φυσικά!) φοβήθηκαν ότι ο εκβιασμός που έκρυβε δεν θα πέρναγε. Φοβήθηκαν ότι θα πήγαιναν για μαλλί αλλά θα έβγαιναν κουρεμένοι. Φοβήθηκαν το αϊ σιχτιρ! του κόσμου

ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΘΗΚΕ « Η ΛΟΓΙΚΗ»

Το Κράτος με Κ κεφαλαίο, αφέντης όλων, εκφραστής του γενικού καλού, όλα τα σφάζει όλα τα μαχαιρώνει και προ πάντων όλα τα κρύβει: αντικρουόμενα κοινωνικά- ταξικά συμφέροντα, ανάγκες των πολιτών, το δικαίωμα ενός άλλου κόσμου. Νομοθετεί την αδικία. Και την βίαιη τήρησή της την βαφτίζει τήρηση του νόμου και της τάξης. Και πάντα αντιστρατεύεται το δικαίωμα που συνιστά τον μόνο δρόμο εκπολιτισμού της ανθρωπότητας: να αλλάξουμε τη ζωή μας μιλώντας φανερά για τις αντιθέσεις μας, για τα αντίθετα συμφέροντά μας, εγκαθιδρύοντας, εμείς οι ίδιοι, έναν κώδικα πολιτικής ηθικής που προάγει την κοινωνικότητα σαν σκοπό πολιτισμικό-πολιτικό.

Επιστρατεύεται λοιπόν η Λογική της Ακινησίας: Το κράτος που όλα τα σφάζει όλα τα μαχαιρώνει πρέπει να απορροφήσει ότι θετικό παρήγαγε η πλέον συκοφαντημένη περίοδος της νεοελληνικής ιστορίας, η μεταπολίτευση. Το κράτος πρέπει να κρατικοποιήσει την πολιτική. Αποκρύβοντας την ιδιοτέλεια της άρχουσας τάξης και τα αίτια της κρίσης, οργανώνει το πολιτικό προσωπικό κατά τις απαιτήσεις των ισχυρών: Στην θέση των κομμάτων εξουσίας που γνωρίζαμε μία παράταξη μπορεί να θεωρείται ωφέλιμη για την «πατρίδα»:

Η παράταξη του μνημονίου, η παράταξη της συνεπούς πληρωμής, της τήρησης του ληστρικού κανόνα οργάνωσης της κοινωνίας. Το πολιτικό φάσμα χωρίζεται ήδη στα δύο: στις δυνάμεις της «ευθύνης» ΠΑΣΟΚ-ΝΔ μαζί με τους προθύμους να στηρίξουν περισσότερο ή λιγότερο το όλο εγχείρημα (Μπακογιάννη, Λάος και Δηάρι) απ τη μια και τους «ανεύθυνους» και οιονεί «υπόπτους» δηλαδή οι δυνάμεις της Αριστεράς. Την ώρα που γράφεται το παρόν άρθρο όλοι οι άνθρωποι του συστήματος περιμένουν με αγωνία το όνομα του νέου πρωθυπουργού. Ωστόσο κάποιοι σαν κι εμένα ανησυχούν για πολύ πιο ουσιαστικούς λόγους:

Ανησυχούμε γιατί η νέα εθνικοφροσύνη είναι εδώ!

Και η οργάνωση της κοινωνικής αντίστασης επείγει όσο ποτέ!

*Απαραίτητη επεξήγηση στους νεώτερους ηλικιακά αναγνώστες μας:

Εθνικόφρονες αυτοονομάσθηκαν οι νικητές του ελληνικού εμφυλίου πολέμου.

1946-1949.

Ο εμφύλιος αυτός υπήρξε ο πρώτος στην ελληνική ιστορία κοινωνικός- ταξικός πόλεμος ανάμεσα στην άρχουσα τάξη και τα χειραφετημένα μέσα από την εμπειρία του ΕΑΜΙΚΟΥ έπους λαϊκά στρώματα.

Οι ηττημένοι ονομάστηκαν μιάσματα και αντιμετωπίσθηκαν ανάλογα σε όλο το φάσμα της καθημερινής ζωής από την τότε εξουσία…

2011-10-16T17:36:00.000+03:00

ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ, ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ,ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ

Άνεργε, Εργαζόμενε, Επαγγελματία, Συνταξιούχε
Δεν αρκεί η Αγανάκτηση μας,
Δεν αρκεί ο Θυμός μας,
Δεν αρκεί να ελπίζεις ότι κάποτε θα σε λυπηθούν και θα σεβαστούν την «την περίπτωση σου..….».
Είναι αδίστακτοι, πυροβολούν την κοινωνία, ξεπουλούν τον πλούτο της Ελλάδας, καταλύουν το Σύνταγμα και την δημοκρατία.. υποθηκεύουν το μέλλον των παιδιών μας Πρέπει να τους σταματήσουμε ΤΩΡΑ.
ΤΩΡΑ αύριο είναι αργά
Πάρε επιτέλους την απόφαση ,
Στείλε μήνυμα ανυπακοής, και αντίστασης στην βάρβαρη πολιτική τους
ΑΠΕΙΡΓΗΣΕ ,ΔΙΑΔΗΛΩΣΕ ..ΦΩΝΑΞΕ ΜΑΖΊ ΜΑΣ
Γιάυτά που σου κλέβουν για αυτά που στερούν σε σένα και την οικογένεια σου
Είναι το καθήκον σου απέναντι στην νέα γενιά, απέναντι στην κοινωνία και την ιστορία.
Είναι θέμα αξιοπρέπειας
ΔΥΝΑΜΩΣΕ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΩΣΕ ΤΙΣ ΑΠΕΡΓΙΑΚΕΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ
ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ
ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΩΞΟΥΜΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ
ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΟΙ ΠΛΟΥΣΙΟΙ, ΟΙ ΦΟΡΟΦΥΓΑΔΕΣ, ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ, ΟΙ ΕΦΟΠΛΙΣΤΕΣ, ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΕΣ,
και Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ
ΟΚΤΩΒΡΗΣ 2011
ΣΥΡΙΖΑ ΧΙΟΥ

ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ

2011-09-10T19:24:00.000+03:00

ΝΟΜΑΡΧΙΑΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΧΙΟΥ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

ΤΑ ΤΡΩΚΤΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ(και στη Χίο)

Την εποχή του χρέους και των μνημονίων,την ώρα που χιλιάδες εργαζόμενοι του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα βλέπουν τους μισθούς τους να περικόπτονται είτε άμεσα είτε έμμεσα με τις αυξήσεις στο ΦΠΑ ,χιλιάδες επαγγελματίες να βιώνουν καταστάσεις χρεοκοπίας ,την αγορά να έχει «στεγνώσει» κυριολεκτικά και την πραγματική ανεργία να εκτινάσσεται, το τοπικό Πασοκικό πολιτικοοικονομικό κατεστημένο να μην καταλαβαίνει τίποτε.Λες και ζεί σε άλλη χώρα. Συνεχίζει ακάθεκτο να σπαταλά τους πόρους και το πλούτο του ελληνικού λαού σε έργα προβληματικά και υπερκοστολογημένα, σε έργα άχρηστα.
Τρανά παραδείγματα η νέα πτέρυγα του Νοσοκομείου και τα έργα στο Παντουκιός.
Ο Διοικητής του Νοσοκομείου πικραμένος από την απόλυση έσπασε την «ομερτά» και αναφέρθηκε στα προβλήματα η μάλλον τα σκάνδαλα; γύρω από την ανέγερση της νέας πτέρυγας του Νοσοκομείου.΄Ενα κτίριο κακοσχεδιασμένο και υπερκοστολογη-μένο που χρόνια μετά τις αρχικές προθεσμίες δεν έχει παραδοθεί. Στο κτίριο δεν προβλέπεται λειτουργία κλινικών με σύγχρονη ξενοδοχειακή υποδομή που θα αναβάθμιζαν τις παροχές υγείας σε αρρώστους και συγγενείς.Στον πρώτο όροφο παραβιάζοντας κάθε έννοια ασφάλειας και δεοντολογίας προβλέπεται η εγκατάσταση του ακτινολογικού τμήματος εκτοξεύοντας το κόστος με τις επενδύσεις σε υλικό προστασίας .Και μάλιστα κάτω από το ακτινολογικό σε ελάχιστο χώρο στοιβάχτηκαν τα εξωτερικά ιατρεία.Οι ασθενείς περιμένουν σε χώρους ανεπαρκείς ενώ οι ίδιοι και το ιατρικό-νοσηλευτικό προσωπικό βρίσκεται με μια ραδιενεργή απειλή πάνω από τα κεφάλια τους. Αντίθετα το μεγαλύτερο μέρος του ισογείου-υπογείου έχει καταληφθεί από μαγειρεία με υπερβολικό εξοπλισμό.
Ας αφήσουν λοιπόν η κ.Τσουρή και η Νομαρχιακή Επιτροπή του ΠΑΣΟΚ τις γενικές αναφορές και ας απαντήσουν ιδιαίτερα η βουλευτής που ήταν και άμεσα εμπλεκόμε-νη με το έργο:
1. Ποιό ήταν το αρχικό σχέδιο για την νέα πτέρυγα και με ποια σκοπιμότητα έγιναν οι αλλαγές.
2. Ποιο ήταν το αρχικό κόστος και ο αρχικός προϋπολογισμός του έργου και ποιο προβλέπεται να είναι το ποσό που θα πληρωθεί. Οι πληροφορίες που υπάρχουν μιλούν για διπλασιασμό του αρχικού ποσού.
3. Ποιες ήταν οι συμβατικές υποχρεώσεις του εργολάβου και οι προθεσμίες και γιατί δεν παραλαμβάνεται το έργο.
Το άλλο υπερφίαλο σπάταλο και με μηδαμινή σχεδόν αξία έργο που προκαλεί την λογική είναι το έργο που γίνεται στο γεφυράκι του Παντουκιούς.
Την ώρα που υποτίθεται ότι οι Κυβερνώντες αναζητούν εναγωνίως χρήματα που θα τροφοδοτήσουν την ανάπτυξη και όλοι μιλούν για αλλαγή του ως τώρα χρεοκοπη-μένου μοντέλου ανάπτυξης
12 εκατομμύρια ευρώ πετιούνται κυριολεκτικά στο δρόμο για λίγα δευτερόλεπτα
Χωρίς να υπολογίζουμε το περιβαλλοντικό κόστος με την πλήρη αλλοίωση του χώρου.
Ας μας εξηγήσουν ο κ Λαμπρινούδης που ως Νομάρχης σχεδίασε το έργο και ο κ.Γαννιάρης που τώρα εκτελεί το έργο ποια είναι η μελέτη σκοπιμότητας και ποια η χρησιμότητα ενός τόσο δυσανάλογου από άποψης σπατάλης και αναγκαιότητας έργου.
Με αυτά τα λεφτά θα μπορούσαν π.χ να κατασκευαστεί ένα Λύκειο, ένα σύγχρονο Τελωνείο,να αναβαθμιστούν οι χώροι εξυπηρέτησης του Αεροδρομίου,να λυθούν μερικά από τα προβλήματα του συγκοινωνιακού χάους της πόλης.
Έργα δηλαδή χρήσιμα είτε για την ποιότητα ζωής των κατοίκων είτε έργα με σημαντική προστιθέμενη αξία που βοηθούν πραγματικά την ανάπτυξη και δημιουργούν θέσεις εργασίας.
Στις σημερινές δύσκολες συνθήκες που η πλειοψηφία των εργαζομένων και των επαγγελματιών βιώνει μπορεί και πρέπει να μπεί ένα φρένο, ένα τέλος σε αυτές τις πολιτικές πρακτικές. Πολιτικές ,αυτοδιοικητικές ,συνδικαλιστικές παρατάξεις και ενώσεις,τοπικα ΜΜΕ , Επιμελητήριο ,ενεργοί πολίτες οφείλουν να αναλάβουν τις ευθύνες τους.
Είναι τυχαίο που όλα τα μεγάλα έργα που παραμένουν προβληματικά και ημιτελή Μαρίνα,Φράγμα ,Νοσοκομείο εκτελούνται από τον γνωστό κύριο συγγενή της κ.βουλευτή που κατά τα άλλα με ¨ελαφρά την καρδία ¨ψήφιζε μνημόνια και μεσοπρόθεσμα στη βουλή.
Να αντισταθούμε σε αυτές τις πολιτικές αλά και στα πρόσωπα φορείς αυτών των πολιτικών.
Σήμερα περισσότερο από ποτέ είναι αναγκαίο όλες οι κοινωνικές δυνάμεις που δεν ανέχονται πλέον μια τέτοια διαχείριση των τοπικών πραγμάτων να βρούν τρόπο επικοινωνίας και να ενωθούν σε ένα κοινό μέτωπο για μια άλλη τύπου διαχείριση για ένα άλλο μοντέλο ανάπτυξης.
Χίος 8-9-2011
Η Νομαρχιακή Επιτροπή

Καταγγελία Της Επιτροπής Αλληλεγγύης στους Πρόσφυγες Χίου «Λάθρα;» www.lathra.gr

2011-03-11T16:15:00.000+02:00

Καταγγελία

Της Επιτροπής Αλληλεγγύης στους Πρόσφυγες Χίου «Λάθρα;»

www.lathra.gr

Την Τρίτη 15/2 το απόγευμα από την Επιτροπή αλληλεγγύης τοποθετήθηκε στην πλατεία Βουνακίου πανό το οποίο έγραφε στα αραβικά «Αλληλεγγύη σε πρόσφυγες και μετανάστες». Την Τετάρτη 16-2-2011 με το υπ’αριθμ 1016/49/388-α έγγραφο προς τον Δήμο Χίου, η Αστυνομική Δ/νση Χίου ζητά την απομάκρυνση του (αντιγραφή από το πρωτότυπο) «Θέμα: Ανάρτηση πανό. Σας γνωρίζουμε ότι πρόσφατα αναρτήθηκε πανό στην πλατεία Βουνακίου από άγνωστα άτομα το οποίο αναφέρει στην Αραβική γλώσσα τη λέξη «ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ». Προφανώς το ίδιο γράφεται και σε άλλες γλώσσες. Παρακαλούμε για την άμεση απομάκρυνση του εφαρμόζοντας την σχετική νομοθεσία.»

Την Πέμπτη παραλαμβάνεται το έγγραφο από τον Δήμο Χίου με αριθμό πρωτοκόλλου 5547/17-02-2011. Την Παρασκευή 18-02-2011 το πανό είχε κατέβει από την πλατεία από την υπηρεσία καθαριότητας του Δήμου Χίου σύμφωνα με την υπόδειξη της Αστυνομικής Δ/νσης Χίου.

Αντίστοιχα, την Πέμπτη 3-3-2011 και ενώ συνεχίζονταν η απεργία πείνας των μεταναστών αναρτούμε εκ νέου δύο πανό στην κεντρική πλατεία το ένα στα Ελληνικά και το άλλο στα Αραβικά με υπογραφή «Λάθρα;» τα οποία έγραφαν «Αλληλεγγύη σε πρόσφυγες και μετανάστες». Την επομένη μέρα Παρασκευή 4-3-2011 το ξενόγλωσσο πανό είχε κατέβει ξανά από την πλατεία .

Με αίτηση μας προς τον Δήμο Χίου, Δ/νση Καθαριότητας την Δευτέρα 21-02-2011 με αριθμ. Πρωτ. 5547 ζητήσαμε αντίγραφο του εγγράφου της αστυνομικής Δ/νσης. Μας απάντησαν εγγράφως στις 2-3-2011 με το υπ’ αριθμ. 5924 να απευθυνθούμε στην αστυνομική Διεύθυνση προκειμένου να πάρουμε αντίγραφο της επιστολής. Έπειτα από αλλεπάλληλα τηλεφωνήματα για τη χορήγηση του εγγράφου ζητήσαμε συνάντηση με τον αντιδήμαρχο καθαριότητας Ν. Μαρτάκη ο οποίος αρνήθηκε να μας δεχθεί. Σε συνάντηση με τον άλλο αντιδήμαρχο κ. Στεφάνου του ζητήσαμε αντίγραφο του σχετικού εγγράφου επικαλούμενοι την σχετική νομοθεσία και εκείνος αρνήθηκε να συμφωνήσει με την χορήγηση του εγγράφου γιατί επρόκειτο για έγγραφο άλλης Υπηρεσίας.

Η εντολή της αστυνομικής Δ/σης Χίου μας γυρίζει δεκαετίες πίσω όταν η διακίνηση πολιτικών απόψεων αποτελούσε κολάσιμη πράξη. Σε αυτό τον τόπο συμβιώνουμε με μετανάστες και πρόσφυγες στους οποίους απευθυνθήκαμε στη γλώσσα τους. Φαίνεται ότι η λέξη και μόνο «Μετανάστης» διασαλεύει την έννομη τάξη. Το πολιτικό δικαίωμα της διακίνησης ιδεών με πανό & άμεσες παρεμβάσεις έχει κατακτηθεί με αγώνες σε αυτό τον τόπο.

Ο Δήμος Χίου δεν υπολείπεται ευθυνών. Δείχνει να λαμβάνει εντολές από την αστυνομία και με υπέρμετρο ζήλο να κατεβάζει πολιτικά πανό υποστήριξης σε απεργούς πείνας την ίδια ώρα που δεν έβγαλε ούτε μία γραμμή υποστήριξης στον δίκαιο αγώνα τους. Παρανόμως αρνείται να χορηγήσει δημόσιο έγγραφο σε πολίτες κατά παράβαση των οικείων διατάξεων, περιφρονώντας επιδεικτικά τη νομιμότητα.

Όταν κατεβαίνει πολιτικό πανό με έγγραφη εντολή της αστυνομίας επειδή αναφέρει τη λέξη «μετανάστης» σημαίνει ότι έχουμε σοβαρό πισωγύρισμα στα πολιτικά δικαιώματα. Η εξέλιξη αυτή δεν αφορά μόνο εμάς σε αυτό το τόπο, αγγίζει ολόκληρη την κοινωνία. Στο πλαίσιο αυτό δηλώνουμε ότι είναι αναφαίρετο πολιτικό μας δικαίωμα να καταθέτουμε τις απόψεις μας με άμεσο τρόπο. Και θα συνεχίσουμε.

Χίος 10/03/2011

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΧΙΟΥ “ΛΑΘΡΑ”

ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΚΑΘΩΣ ΠΡΕΠΕΙ!

2011-02-23T18:09:00.000+02:00

ΑΛΗΘΕΙΑ-21/02/2011

Του Δημήτρη Λαβατσή

Όταν ανοίγω τα απειλητικά κανάλια της τηλεόρασης και ακούω τις ειδήσεις από την Ελλάδα, ανακουφισμένος σκέφτομαι τι καλά που είμαστε στο κράτος της Χίου.

Δεν μας πιάνει τίποτα εμάς.

Ούτε γρίπη ,ούτε κρίση.

Ούτε ανεργία, ούτε αναδουλειά.

Όλα βαίνουν καλώς. Όλοι αστράφτουν από χαρά: Οι εργάτες στα ιχθυοτροφεία(καμιά χιλιάδα αόρατοι,πάνω στο νησί) οι ντελιβεράδες, οι σερβιτόροι, οι μαγαζάτορες, οι οικοδόμοι. Οι σκλάβοι της μαύρης εργασίας, ντόπιοι και αλλοδαποί το απολαμβάνουν. Οι υπάλληλοι παίρνουν τον μισθό τους (ακόμα!) και ευχαριστούν την μοίρα τους και τα αφεντικά τους, δημόσια και ιδιωτικά, γι αυτήν την εύνοια της τύχης.

Στα σχολεία τα παιδιά, όλα φροντισμένα, από γονείς που δεν έχουν κανένα (μα κανένα!)άγχος για το αύριο.

Οι καθηγητές απερίσπαστοι από βιοτικές ανάγκες(με 1800 ευρώ θεσπισμένο εισαγωγικό μισθό στην εργασία που η Εθνική Στατιστική Υπηρεσία Χίου προσδιορίζει σαν αναγκαίο για να βγάλεις τον μήνα σαν άνθρωπος) τρελαίνονται από χαρά να μορφώνουν τα αστεράτα τέκνα μας.

Το νοσοκομείο λόγω υπερχηματοδότησης λειτουργεί την λεγόμενη νέα πτέρυγα εδώ και χρόνια με τμήματα προληπτικής ιατρικής.

(Η κυβέρνηση του νησιού χρηματοδοτεί την δημόσια προληπτική ιατρική.)

Ακούω τον Σαββόπουλο στο παλιό τραγουδάκι που ονειρεύεται «και ο Όλιβερ Τουίστ χαμογελάει, κι ο Αδόλφος (Χίτλερ) του χαϊδεύει τα μαλλιά!»

Ξαναγυρνάω στην υπέροχη πραγματικότητα της Χιακής Δημοκρατίας μας:

Οι μετανάστες και οι πρόσφυγες φιλοξενούνται στις σουίτες των πολυτελών ξενοδοχείων του νησιού μας όπως μας προτείνουν οι βουλευτές του Λάος από την Ελλάδα.

Έχουμε αναπτύξει σχολεία για την ένταξή τους και φυσικά τους πληρώνουμε, όπως γινόταν και στην Σουηδία την δεκαετία του 70.

Το περιβάλλον στο νησί μας αξιοποιείται δεόντως: η τεράστια φορολογική απόδοση των εφοπλιστών και η ευσυνειδησία των επιχειρηματιών αποτελούν μοχλό φροντίδας του περιβάλλοντος, ώστε να το αφήσουμε όπως το βρήκαμε: ούτε καταπατήσεις, ούτε άχρηστοι δρόμοι. Ούτε έργα σκοπιμότητας, ούτε 4^ο λιμάνι

Στον Κορακάρη μόνο κιόσκια για την αναψυχή των περιπατητών. Στον Καρφά τρίβουμε το τσιμέντο για να γίνει ωραία μαύρη άμμος (σαν την Σαντορινιά).

Επειδή λοιπόν εμείς, λόγω ευτυχίας, είμεθα αμέριμνοι κάποιοι πρέπει να φροντίζουν πριν από μας για μας , και ΠΡΟ ΠΑΝΤΟΣ ΧΩΡΙΣ ΕΜΑΣ.

Οι 2 βουλευτές του νησιού μας αφού δεν ψήφισαν ούτε μνημόνιο, ούτε προϋπολογισμό (αυτά αφορούν το άλλο κράτος, την υπανάπτυκτη γειτόνισσα Ελλάδα) έχουν όλο το χρόνο να ασχολούνται με αναπτυξιακά προγράμματα για κοινωνικές υπηρεσίες, για το περιβάλλον, για την μόρφωση των παιδιών μας. Προτείνουν δωρεάν παιδεία χωρίς φροντιστήρια- ο προϋπολογισμός πληρώνει για ξένες γλώσσες σε δημόσια -μη κερδοσκοπικά- ειδικά σχολεία. Θα ιδρυθούν και άλλα σχολεία με αθλητικά τμήματα, και (φυσικά!) μουσικά σχολεία. Υπάρχουν καλές σκέψεις για επενδύσεις σε επαγγελματικό προσανατολισμό ανάλογα με τις κλίσεις, τις δεξιότητες, τις ψυχικές ανάγκες και την προσωπικότητα του κάθε παιδιού.

Έμπειρος εκπαιδευτικός που πρέπει να είχε ασχοληθεί επί χρόνια με τον επαγγελματικό προσανατολισμό τις προάλλες έγραψε την εντελώς πρωτότυπη πρόταση για στροφή στην θάλασσα. Ο δήμαρχός μας πραγματοποιεί λαϊκές συνελεύσεις ρωτώντας μας συνεχώς και επίμονα ποιά έργα θεωρούμε πιο ωφέλιμα για την κοινωνία: για τον εργαζόμενο, για τον γέροντα, για τον νέο, για το παιδί, για την εργαζόμενη μητέρα!

Είμεθα ένα προσαρμοσμένο αμέριμνο νησί.

Και ως έξυπνοι και ΑΠΕΡΑΝΤΑ ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΤΙΚΟΙ όπως μας μαθαίνουν επί χρόνια οι επίσημοι ιδεολογικοί καθοδηγητές της αγαπητής εξουσίας του Κράτους της Χίου, που μας παροτρύνουν να αποφεύγουμε τα κακώς κείμενα, δεν σκεπτόμαστε κακά πράματα.

Άλλωστε το πιστεύουμε: ότι όλοι «αφεντικά και δούλοι» ως συμπατριώτες φταίμε το ίδιο.

Δεν μπερδευόμαστε με αιτίες και αποτελέσματα.

Εμείς γυρεύουμε λογιστικούς διακανονισμούς.

Πάνω από όλα η προσαρμογή που μας συμβουλεύουν οι τοπικοί μας αρχόντοι.

Μπορούμε να κάνουμε και εξαγωγή: Οικονομικοτεχνικές συμβουλές στην γειτονική Ελλάδα: Φερθείτε ρεαλιστικά. «Πατάξατε τας απεργίας, ( αρχής γενομένης από την 22/02/2011). Καταργήστε περιττά δικαιώματα όπως ωράρια, συντάξεις, μισθούς, συμβάσεις. Είναι αναχρονισμοί του προηγουμένου αιώνος. Ανακουφίστε τους ταλαίπωρους τραπεζίτας και τους επιχειρηματίας από μισθούς και φόρους. Βοηθήσατε τους εργολάβους δημοσίων έργων. Πουλήστε το αναχρονιστικόν δημόσιον.”

17/02/2011

Κυρ Παντελής- ο τίμιος άνθρωπος

(Και για την αντιγραφή :Δημήτρης Λαβατσής)

ΥΓ. Από την Ελευθεροτυπία της γείτονος χώρας: Συνελήφθη δημόσιος υπάλληλος στην πόλη «Βόλος» με μικροποσότητα μισθού. Κατά την ανάκριση ομολόγησε ότι προοριζόταν για προσωπική του χρήση.

Ανομία: Για την πολιτική και δημοκρατική ανυπακοή

2011-02-21T00:07:00.000+02:00

Οι δηλώσεις Ρέππα και το κίνημα «Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω»

Του Κώστα Δουζίνα

Ο υπουργός Μεταφορών Δημήτρης Ρέππας δήλωσε σε συνέντευξη που δημοσιεύθηκε την προηγούμενη Κυριακή: «Δεν πρόκειται να αφήσουμε τη χώρα εκτεθειμένη στον κίνδυνο της διεθνούς ανυποληψίας και της περιθωριοποίησης, γιατί εκεί οδηγείται μια χώρα με ταυτότητα ανομίας. Προέχει η απαξίωση της κοινωνικής αντίληψης του τζαμπατζή και η πολιτική κατάρρευση του ψευδοομοιώματος προοδευτισμού που κάποιοι προβάλλουν» (Η Καθημερινή, 6.2.2011).

Ο ενοχλημένος υπουργός αναφερόταν στις μαζικές διαδηλώσεις που έχουν ξεσπάσει στην Ελλάδα τον τελευταίο μήνα. Το κίνημα «Δεν πληρώνω» ενθαρρύνει τους πολίτες να σταματήσουν να πληρώνουν τα ληστρικά διόδια στους επικίνδυνους δρόμους της χώρας, ενώ αντίστοιχη κινητοποίηση τους προτρέπει να μην ακυρώνουν στις δημόσιες συγκοινωνίες το εισιτήριο που αυξήθηκε κατά 40% την περασμένη εβδομάδα. Αυτή η κινητοποίηση αποτελεί κλασική περίπτωση πολιτικής ανυπακοής και συνδέεται με την απεργία των γιατρών και των εργαζόμενων στα μέσα μαζικής μεταφοράς που συνεχίζουν τις απεργίες, παρά τις επανειλημμένες δικαστικές αποφάσεις που τις κηρύσσουν παράνομες.

Η Ελλάδα έχει εισέλθει σε μια περίοδο κρίσης τόσο νομιμοποίησης όσο και διακυβέρνησης, μιας κρίσης που έρχεται να επιτείνει η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου ανθρωπίνων δικαιωμάτων που καταδίκασε τον απάνθρωπο τρόπο αντιμετώπισης των προσφύγων στην χώρα. Ο υπουργός το επιβεβαίωσε. Όταν οι κυβερνήσεις αρχίζουν να ισχυρίζονται ότι οι πολίτες έχουν απόλυτο καθήκον να υπακούν στο νόμο, εμμέσως αναγνωρίζουν ότι οι πολιτικές τους –και συνεπώς το ηθικό τους κύρος– έχουν αποτύχει.

Όταν η μαζική ανυπακοή δεν επιτρέπει την εφαρμογή νόμων και πολιτικών, τότε είναι σαφές ότι η κυβέρνηση χάνει τη νομιμοποίησή της. Και γι’ αυτό αποκτάει ιδιαίτερο ενδιαφέρον η αναφορά του υπουργού στον όρο ανομία αντί για τον πιο δόκιμο παρανομία. Γιατί το φαινόμενο που ο υπουργός αποκάλεσε, μες στην απελπισία του ανομία είναι ακριβώς αυτό που η πολιτική και νομική θεωρία εξετάζουν κάτω από τον όρο πολιτική ανυπακοή (civil disobedience). Από την Αντιγόνη και τους αγωνιστές για τα πολιτικά και εργατικά δικαιώματα, μέχρι τους ειρηνιστές, τις σουφραζέτες και τους αντιρρησίες συνείδησης, η ανυπακοή όχι μόνο δεν σημαίνει παρανομία, αλλά είναι η εξωτερίκευση της ηθικής συνείδησης και της πολιτικής πίστης στις αρχές της δικαιοσύνης και της δημοκρατίας. Η ανυπακοή αποτελεί ύψιστη ηθική πράξη και μαζί ένα συλλογικό πολιτικό συμβάν και ως τέτοια έχει αλλάξει καθεστώτα, συντάγματα και νόμους καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας — όπως βλέπουμε τώρα να συμβαίνει στην Αίγυπτο.

Από τις ΗΠΑ του 1955 μέχρι σήμερα

Στις ΗΠΑ, το μαζικό κίνημα ενάντια στις ρατσιστικές διακρίσεις και τον πόλεμο στο Βιετνάμ στις δεκαετίες του 1960 και 1970 οδήγησε σε μεγάλη συζήτηση μεταξύ δικαστών και πολιτικών φιλοσόφων. Το κίνημα ξέσπασε με μια απλή πράξη ανυπακοής, όταν η αφροαμερικανίδα Ρόζα Παρκς το 1955 αρνήθηκε να παραχωρήσει την θέση της στο λεωφορείο σ’ έναν λευκό άντρα, όπως όριζε ο νόμος. Η Χάννα Άρεντ, ο Τζων Ρωλς, ο Ρόναλντ Ντουόρκιν και το Ανώτατο Δικαστήριο της Αμερικής κατέληξαν ότι σε συγκεκριμένες περιστάσεις η ανυπακοή όχι μόνο επιτρέπεται αλλά και επιβάλλεται — και τα δικαστήρια πρέπει να προστατεύουν αυτούς που την υιοθετούν. Από την άλλη πλευρά, στην προεκλογική καμπάνια του 1966, ο Νίξον κατήγγειλε τους αντιφρονούντες ως «αναρχικούς» και «εξτρεμιστές» — γι’ αυτόν αιτία των ταραχών δεν ήταν το Βιετνάμ ή ο ρατσισμός, αλλά η «έλλειψη σεβασμού προς το κράτος δικαίου». Όλως περιέργως, οι δικοί μας «φιλελεύθεροι» σχολιαστές φαίνεται να ξέχασαν αυτή την ένδοξη σελίδα στην ιστορία του φιλελευθερισμού…

Η κλασική φιλελεύθερη φιλοσοφία το θέτει ως εξής: η πολιτική εξουσία νομιμοποιείται όταν προωθεί την ατομική αυτονομία. Όπως, πιο συγκεκριμένα, το βλέπει ο Ρουσώ, εμείς ο λαός είμαστε τόσο νομοθέτες όσο και υποκείμενα του νόμου, κύριοι μαζί και υπηρέτες. Οι πολίτες έχουν παράσχει την σιωπηρή συναίνεσή τους στο Σύνταγμα και την κυβέρνηση με ένα πραγματικό ή εικονικό κοινωνικό συμβόλαιο και έχουν υποσχεθεί υπακοή, με αντάλλαγμα νόμους που θα προάγουν το κοινό καλό και τη δικαιοσύνη.

Το γεγονός όμως ότι δεν επιλέγουμε πού γεννιόμαστε και ζούμε καθιστά τη διαφωνία εγγενές μέρος των συνταγματικών διευθετήσεων που προϋποθέτουν και στηρίζονται στην συναίνεση. Η ανεπιφύλακτη αποδοχή του συντάγματος και η υπόσχεσή μας να υπακούμε στην κυβέρνηση δεν σημαίνει αυτόματα και ότι αποδεχόμαστε άνευ όρων όλες τις πολιτικές της. Μια αμφιλεγόμενη ή λανθασμένη πολιτική, για παράδειγμα, δεν νομιμοποιείται αυτομάτως επειδή την έχει θεσπίσει το Κοινοβούλιο και έχει γίνει νόμος.

Αντιθέτως, σ’ αυτό το σημείο ακριβώς η νομιμότητα και η νομιμοποίηση αρχίζουν να αποκλίνουν. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης συνεχίζουν την προσπάθειά τους να καταργήσουν τον νόμο, οι απλοί πολίτες συνεχίζουν τον αγώνα τους στους δρόμους. Εδώ μπαίνει στο προσκήνιο το δικαίωμα και το καθήκον της πολιτικής ανυπακοής.

Η ιδέα του κοινωνικού συμβολαίου ήταν μια ιδεολογική κατασκευή δύσκολο να την πιστέψει κάποιος τον 18ο αιώνα και απίθανο να την αποδεχτούμε σήμερα, κάτι που προφανώς εξηγεί γιατί φαντάζει πια σχεδόν παράλογη. Αλλά η ιδεολογία δεν είναι απλώς ψευδής συνείδηση, είναι ένα σύνολο κατασκευών που δημιουργούν τις «πραγματικότητες» μέσα στις οποίες ζούμε. Σύμφωνα με τη φιλελεύθερη μυθοπλασία, εάν οι νόμοι και οι πολιτικές του κράτους συγκρούονται με βασικές συνταγματικές αρχές, που υποτίθεται ότι αποτελούν την υψηλότερη έκφραση της λαϊκής κυριαρχίας, η υποχρέωση της υπακοής αναιρείται και η διαφωνία παίρνει τη θέση της συναίνεσης ακριβώς για να υπερασπίσει το σύνταγμα. Υπάρχει και ένα επιπρόσθετο επιχείρημα: όταν ο νόμος μονίμως πέφτει σε ανυποληψία, τότε είναι προβληματικό και αντιφατικό να επικαλούμαστε την υποχρέωση απόλυτης υπακοής σε αυτόν.

Επί πολλά χρόνια, το ελληνικό νομικό σύστημα και αυτοί που κυβερνούν απέφυγαν να διώξουν ποινικά τη διαφθορά, τη φοροδιαφυγή και τα εγκλήματα που συνδέονται με την κατάχρηση εξουσίας και πλούτου. Άρα, το να επικαλείται κανείς σήμερα την «πρωτοκαθεδρία» του νόμου είναι τουλάχιστον υποκριτικό και δεν πείθει. Για πολύ καιρό τώρα, το κράτος δικαίου στην Ελλάδα έχει συνδεθεί στενά με το κράτος ισχυρών πολιτικών, πλούσιων βιομηχάνων και αυτών που προωθούν τα συμφέροντά τους στα ΜΜΕ.

Η φιλελεύθερη αιτιολόγηση της πολιτικής ανυπακοής βρίσκει, επομένως, απόλυτη εφαρμογή στην Ελλάδα. Βασικές συνταγματικές διαδικασίες έχουν παραβιαστεί με την υιοθέτηση του Μνημονίου του ΔΝΤ και της Ε.Ε., ενώ καίρια κοινωνικά και οικονομικά δικαιώματα έχουν καταστρατηγηθεί από τις διατάξεις του. Αυτά και μόνο τα μέτρα θα ήταν αρκετά να δικαιολογήσουν την ανυπακοή. Αλλά οι αιτίες της δυσαρέσκειας και οι αιτιολογίες για την επίδειξη ανυπακοής πάνε ακόμα πιο βαθιά.

Οι φιλελεύθερες θεωρίες της πολιτικής ανυπακοής και τα συνταγματικά επιχειρήματα της δεκαετίας του 1960 έχουν υπερκεραστεί σε όλο τον κόσμο από έναν νέο τύπο δημοκρατικής ανυπακοής που εναντιώνεται και προσπαθεί να αντιστρέψει τη σήψη των μετα-δημοκρατικων πολιτικών συστημάτων.

Το δημοκρατικό έλλειμμα του πολιτικού μας συστήματός είναι εμφανές και δραματικό. Οι προεκλογικές υποσχέσεις της κυβέρνησης έχουν αθετηθεί συνολικά. Δεν επιδιώχθηκε ούτε δόθηκε κανενός είδους συναίνεση για τα διάφορα μέτρα που ουσιαστικά διαλύουν τον μεταπολιτευτικό κοινωνικό ιστό. Αυτά τα μέτρα έχουν ουσιαστικά εκχωρήσει την εθνική ανεξαρτησία σε ένα ετερόκλητο «πλήρωμα» διεθνών τραπεζιτών και «λογιστών» των Βρυξελλών και έχουν μετατρέψει το εθνικό Κοινοβούλιο σε τοπικό υποκατάστημα πολυεθνικής εταιρείας που εκτελεί τις εντολές της γενικής διεύθυνσης. Κάπως έτσι, η Ελλάδα βρέθηκε σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης και κυβερνάται με διατάγματα ξένων δυνάμεων που προσκάλεσε και υπηρετεί η κυβέρνηση.

Ανυπακοή, μια ουσιαστικά ηθική απόφαση

Για τον απλό άνθρωπο, η ανυπακοή είναι η ουσιαστικά ηθική απόφαση να παραβιάσει τον νόμο. Αποτελεί την ισχυρότερη απόδειξη ότι η ηθική των πολιτών δεν έχει ατροφήσει, όπως αυτή των πολιτικών. Η απόφαση παίρνεται όταν κάποιος φτάνει στο σημείο να πει στον εαυτό του «φτάνει, αρκετά, δεν πάει άλλο» και νιώθει έτοιμος να αντιμετωπίσει την τιμωρία που η συμπεριφορά του θα επιφέρει. Η απόφαση αυτή μπορεί να είναι άμεση αντίδραση σε μία ακραία αδικία, όπως η δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου τον Δεκέμβρη του 2008, ή όπως στην περίπτωση του κινήματος «Δεν πληρώνω», το αποτέλεσμα μιας σειράς καθημερινών ταπεινώσεων που κάποια στιγμή εξαντλούν την ηθική αντοχή. Είναι σίγουρα μια δύσκολη απόφαση, ταυτόχρονα αναπόφευκτη και τραυματική. Μ’ αυτή την έννοια, αντιπροσωπεύει την ουσία κάθε αυθεντικής απόφασης.

Θα λέγαμε ότι η πολιτική ανυπακοή είναι μια «επικίνδυνη ελευθερία» και εκφράζει την ηθική στην πιο ουσιαστική της μορφή. Υπό κανονικές συνθήκες, η ηθική και η νομιμότητα είναι δύο διαφορετικές μορφές ενός αλληλοεπικαλυπτόμενου, αλλά όχι ταυτόσημου, καθήκοντος: από την μια, μιας εξωτερικής υποχρέωσης να υπακούει κανείς τον νόμο (με τεχνικούς όρους, ένα ετερόνομο καθήκον), και από την άλλη μιας εσωτερικής ηθικής υπευθυνότητας που μας δεσμεύει να ακολουθούμε το καλό (αυτονομία). Στην περίπτωση της ανυπακοής, αυτά τα δύο καθήκοντα συγκρούονται. Σ’ αυτές τις σπάνιες περιπτώσεις, διαλέγοντας να υπηρετήσουμε την ελευθερία και δικαιοσύνη εναντίον της αντισυνταγματικής ή άνευ αρχών νομιμότητας ή του κακού, γινόμαστε προσωρινά αυτόνομα υποκείμενα. Και αυτού του είδους η αυτονομία δεν μπορεί να υπάρξει για εκείνους που πιστεύουν ότι η ηθική και η νομιμότητα σημαίνουν αποκλειστικά υπακοή σε εξωτερικούς κώδικες. Ο αυτόνομος πολίτης δεν ακολουθεί απλώς τον νόμο — κρίνει ταυτόχρονα τη «λογική» του νόμου και τη σχέση του με τη δικαιοσύνη.

Αυτοί που δεν υπακούουν τους νόμους της δημόσιας τάξης καταλαμβάνοντας ένα υπουργείο προκειμένου να καταδείξουν πόσο αντισυνταγματικά και άδικα είναι κάποια μέτρα, ενεργούν στο όνομα του Συντάγματος. Μια κατάληψη ή μια καθιστική διαμαρτυρία εμπεριέχει αυτού του είδους την έμμεση ανυπακοή. Κάποιος που παραβιάζει ένα νόμο που με τη σειρά του παραβιάζει βασικές συνταγματικές εγγυήσεις επιτελεί άμεση ανυπακοή — αυτή είναι η περίπτωση όσων λένε «Δεν πληρώνω». Ο πολίτης που δεν υπακούει σε έναν αντισυνταγματικό νόμο ουσιαστικά αντικαθιστά τα δικαστήρια όταν αμελούν την υποχρέωση τους απέναντι στο Σύνταγμα. Αυτές οι ενέργειες δεν αποτελούν εγκληματικές πράξεις, αλλά εκφράσεις μιας βαθιάς ηθικής με πολιτικές διαστάσεις. Όσοι δεν υπακούουν δεν πρέπει να τιμωρηθούν είτε γιατί ο νόμος δεν είναι έγκυρος είτε γιατί η πράξη τους δεν είναι παραβατική.

Αντίθετα, ο υπουργός που καταγγέλλει την ανυπακοή μοιάζει να αγνοεί ότι η θεωρητική έννοια της «ανομίας» σημαίνει την αναντιστοιχία μεταξύ κοινωνικών αρχών και αξιών και των επιβολών της εξουσίας, μια αναντιστοιχία που αποδιαρθρώνει την ψυχική οικονομία των πολιτών. Η «ανομία» προωθείται από θεσμούς και εξουσίες που καλλιεργούν τον μηδενισμό και τον κυνισμό. Αν υπάρχει «ανομία» σήμερα στην Ελλάδα, αυτή βρίσκεται στον διαχωρισμό νόμου και δημοκρατίας και στην καταστροφή οποιασδήποτε έννοιας του κοινού καλού. Η ανυπακοή δεν είναι παρανομία, αλλά μια ηθική και πολιτική αντίδραση στην κυβερνητική «ανομία». Και είναι αυτή ακριβώς που διαφυλάσσει τη δημοκρατία.

Αντίθετα με τις καθαρά υποκειμενικές ηθικές αποφάσεις, η δημοκρατική ανυπακοή είναι μια συλλογική πράξη. Όταν όλο και περισσότεροι πολίτες συνειδητοποιούν ότι η δημοκρατική διαδικασία δυσλειτουργεί και δεν υπάρχει τρόπος να εισακουσθούν τα θεμιτά τους παράπονα, τότε η υποχρέωσή τους να μην υπακούσουν τον «παράνομο» νόμο τούς μετατρέπει από απλά υποκείμενα του νόμου σε πραγματικούς πολίτες. Αυτό είναι και το δεύτερο επίτευγμα της ανυπακοής: ανυψώνει τους ανθρώπους από εκτελεστές διαταγών σε αυτόνομους και ενεργούς παράγοντες δημοκρατίας. Όταν γίνεται αυτό, αποτυγχάνει η βιοπολιτική προσπάθεια να ελεγχθούν τα σώματα και τα μυαλά των πολιτών, μια προσπάθεια που επιδιώκει να μετατρέψει το λαό σε ένα ενιαίο, υπάκουο και εύπλαστο πολιτικό σώμα (body politic). Αυτή η έκφραση αυτονομίας φοβίζει την εξουσία περισσότερο από την απώλεια κάποιων χιλιάδων ευρώ στα διόδια ή στο μετρό.

Μια κρίση νομιμοποίησης προκύπτει βέβαια από πολύ περισσότερα από μεμονωμένες πράξεις ανυπακοής. Δημιουργείται όταν το πολιτικό σύστημα δεν μπορεί πλέον να εξασφαλίσει αποδοχή της βασικής πολιτικής και των αρχών του και πρέπει να καταφύγει στον ανοικτό καταναγκασμό, στην ιδεολογική χειραγώγηση ή στα ψεύδη, με άλλα λόγια στην ανομία, ώστε να κρατήσει το λαό υπάκουο. Η εκτεταμένη ανυπακοή μαρτυρεί την επερχόμενη κρίση και ταυτόχρονα επιταχύνει την έλευση της.

Ο ανυπάκουος δημοκράτης ενεργεί ηθικά ως άτομο και πολιτικά ως μέλος μιας πολιτικής εκστρατείας. Αψηφά την εξουσία έχοντας στο νου μια βασική αντίληψη και δέσμευση στο καλό και όχι στο ατομικό του κέρδος ή όφελος, όπως κάνουν μονίμως οι ισχυροί και οι πλούσιοι. Κανένας νόμος ή κυβέρνηση δεν μπορεί να επιβιώσει αν δεν έχει την ενεργητική αποδοχή ή, τουλάχιστον, την ανοχή των πολιτών. Όταν το πλήθος γίνεται παράγοντας ηθικής και δημοκρατικής ανυπακοής εναντίον ενός άδικου ή ανήθικου νόμου, τότε ο νόμος φθείρεται και παύει να υφίσταται — σε ορισμένες περιπτώσεις μαζί με την κυβέρνηση που τον θέσπισε. Το διαπιστώσαμε ζωντανά αυτές τις μέρες στην Αίγυπτο. Η ανυπακοή αποτελεί αυθεντική ηθική και δημοκρατία εν δράσει σε αντίθεση με την ανομία της εξουσίας. Είναι αυτό που φοβάται κάθε εξουσία.

Πηγή: Ενθέματα της Κυριακάτικης Αυγής

Η δικιά μας πολιτική του ΣΟΚ;

2011-02-04T13:34:00.002+02:00

Η δικιά μας πολιτική του ΣΟΚ;

ΑΥΓΗ 04/02/2011

«Είναι επιλογή μας ο διάλογος για την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση να μην «ασυλοποιηθεί» να μη «συριζοποιηθεί», να μείνει έξω από την πόλωση και να βασιστεί πάνω σε προτάσεις που απαντούν στις αγωνίες της κοινωνίας μας που πλήττονται πανταχόθεν» λέει η υπουργός Παιδείας.(31/01/2011-ΝΕΑ)

Έχει προηγηθεί ο ΓΑΠ που τα άθλια ελληνικά του αναδεικνύουν τον κυνισμό που καμαρώνει ως ήθος, όταν στο βήμα της βουλής μας κατηγόρησε ότι «εκμεταλλευόμαστε τον πόνο αυτών των ανθρώπων, των παράνομων μεταναστών »

Και βέβαια τα μαντρόσκυλα της εξουσίας όλες τις μέρες φώναζαν για άμεσα, δραστικά μέτρα κατά της κατάλυσης του πανεπιστημίου (!) και των μιασμάτων που τολμάνε να λένε: «Δεν ζητάμε ελεημοσύνη και φιλανθρωπία αλλά δικαιώματα»

«Αφού έχουμε δημοκρατία, τι το θέλουμε το άσυλο; (το άσυλο, έτσι όπως έχει καταντήσει, υποθάλπει, περισσότερο από κάθε άλλο παράγοντα, τη βία και την ανομία» γράφει ο Παπαχελάς στην Καθημερινή κοπτόμενος για τα προβλήματα της εύρυθμης λειτουργίας του Πανεπιστημίου.

Η αγωνία των παραπάνω είναι εύλογη αν συνυπολογίσουμε «το εύφλεκτον του μίγματος»:

1^ον Γιατί το «απαιτούμε δικαιώματα» με μια απεργία πείνας, δηλαδή μια μορφή πάλης κατεξοχήν μη βίαιη και ταυτόχρονα εξαιρετικά σκληρή, είναι κατάφωρα αντίθετο και επικίνδυνο για τον κοινωνικό αυτοματισμό: Μπορεί να ανατρέψει την συντηρητική πλειοψηφία της περίφημης κοινής γνώμης που έχει πεισθεί ότι τα πολλά δικαιώματα είναι που «έφεραν την χώρα στο αδιέξοδο λόγω των προνομίων που γέννησαν», αλλά «τρώει στο πετσί της» την κατάργηση των «προνομίων της» χωρίς ελπίδα και υποκατάστατα.

2^ον Γιατί ο τόπος τέλεσης της απεργίας δίνει νόημα στο άσυλο.

Ο θεσμός του ασύλου αποτελεί άρρητη αναγνώριση της εγγενούς τάσης ολοκληρωτισμού του κράτους και δίνει τη δυνατότητα σε μια συλλογικότητα να αμφισβητήσει, προστατευμένη στον χώρο αυτό, την αυθαιρεσία του κράτους .Επίσης, όλη την μεταπολιτευτική περίοδο αποτελούσε μια πρόκληση- πρόσκληση για τα δημοκρατικά αντανακλαστικά της πανεπιστημιακής κοινότητας.

Την υποχρέωνε να παίρνει θέση στα κοινωνικά δρώμενα. Να μην υπεκφεύγει.

Και αν το άσυλο για πολύ κόσμο φαντάζει πολυτέλεια ή, ακόμα χειρότερα, θεσμός που υποθάλπει εν δυνάμει εγκληματίες, κανένας πλέον δεν νιώθει ότι έχει χώρο να απαγκιάσει. Πιθανόν το άσυλο να καταστεί αναγκαίο για ευρύτερο κόσμο αρκετά σύντομα.

Η αγωνία των ανθρώπων του συστήματος μάς δείχνει και κάτι ακόμα: ότι ίσως διαθέτουν πολύ λιγότερες εφεδρείες και αντοχές από όσες εμείς εκτιμούμε ότι διαθέτουν

Ενώ, λοιπόν, αυτοί φοβούνται το ευμετάβλητό των διαθέσεων και τάσεων της περίφημης κοινής γνώμης εμείς γιατί διστάζουμε;

Η δικιά μας πολιτική του ΣΟΚ

(Δύο περίοδοι ,δύο πολιτικές;)

Την περίοδο που το αστικό σχέδιο ηγεμόνευε «χωρίς προβλήματα», δηλαδή έπειθε ότι το συμφέρον της άρχουσας τάξης ήταν συμφέρον όλης της κοινωνίας(της «χώρας») συγκροτούνταν προοπτικές ατομικές και συλλογικές. Αναδύθηκαν νέα κοινωνικά στρώματα(τα νέα τζάκια,θυμάστε;-περίοδος1994-2001),συγκροτήθηκαν νέες κοινωνικές συμμαχίες, το άρχον συγκρότημα έδινε υποσχέσεις ευζωίας στις υποτελείς τάξεις που αποδεικνύονταν στην πράξη με το παράδειγμα κάποιων μειοψηφιών που «πρόκοψαν»

Αν υπήρχαν και κάποια τμήματα του πληθυσμού που έψαχναν στα σκουπίδια να βρουν να φάνε, αυτό πάντα συνέβαινε. Η πλειοψηφία όμως ευημερούσε με, ή και χωρίς, εισαγωγικά.

Αυτήν την περίοδο η αριστερά όφειλε να υπονομεύει το ηγεμονικό σχέδιο της άρχουσας τάξης με πολιτική που θα αναδείκνυε τις αντιφάσεις του αντιπάλου, την προοπτική της επισώρευσης αδικίας που θα δημιουργούσε η δικιά του πολιτική. Η ιδεολογική κριτική που μπορούσε να ασκεί –και να έχει κάποια επιτυχία-έπρεπε να εστιάζει στα ζητήματα ανάδειξης της ταξικής ιδιοτέλειας του όποιου «εθνικού σχεδίου».

Διανύουμε τέτοια περίοδο; ΣΑΦΩΣ ΟΧΙ!

Η τωρινή περίοδος χαρακτηρίζεται από την έλλειψη πρότασης που να ενοποιεί τον κοινωνικό σχηματισμό. Έλλειμμα ηγεμονικού σχεδίου από την άρχουσα τάξη.

Σε αυτήν την περίοδο λοιπόν προέχει το αίτημα ενός άλλου ηγεμονικού σχεδίου των από κάτω: αυτό που ονομάσαμε οικονομία των αναγκών, μεροληπτική πολιτική που δεν κρύβει την μεροληψία της, αίτημα ενός άλλου κόσμου: «Ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός» υπήρξε το σύνθημα συγκρότησης μας, για το οποίο άκουγα αρκετά σχόλια .Θεωρούνταν περίπου αλαφροΐσκιωτο, ανέφικτο, και εγώ, που το φόραγα σε μπλουζάκι, ιδεαλιστής. Τώρα, το σύνθημα αυτό είναι αδύναμο: η ανάγκη ενός άλλου κόσμου, δηλαδή ενός άλλου τρόπου κοινωνικής οργάνωσης είναι πολύ πιο επιτακτική από την ευχή και την πίστη στη δυνατότητα του.

Ένας άλλος κόσμος είναι ΑΝΑΓΚΑΙΟΣ λοιπόν.

Εδώ αποκτάει αξία η ανάδειξη των αξιών της Αριστεράς με έναν τρόπο πολύ πιο έντονο και επιτακτικό. Η επίκληση των αξιών αυτών δεν είναι φιλολογία, αλλά το μέτρο με το οποίο μετριέται το μπόι κάθε πολιτικής πράξης .

Έ! Αυτό το μέτρο οφείλουμε να προτείνουμε με τόλμη σε κάθε πολιτική μας πράξη, σε κάθε εκφώνηση .Γιατί το μέτρο των άλλων, των ταξικών μας αντιπάλων έφερε καταστροφές και η εμμονή σε αυτό από την μεριά της εξουσίας προτείνει έναν κόσμο

ζόφου και μόνον

Έτσι λοιπόν, με όλη την κατανόηση στους φόβους των συντρόφων πιστεύω ότι προέχει η συγκρότηση της ταυτότητάς μας. Η αποσαφήνισή της σημαίνει ότι πρέπει να τολμήσουμε να χάσουμε μερικές υποθετικές ψήφους για να κερδίσουμε το στοίχημα της ηγεμονίας για έναν άλλο κόσμο που είναι αναγκαίος κατεπειγόντως.

Για ένα άλλο όνειρο που θα είναι κάτι περισσότερο από πρόθεση: υλική δύναμη ανατροπής.

Η σημαία λοιπόν που σήκωσε η κάθετη υποστήριξή μας στους μετανάστες, χωρίς υπολογισμούς πολιτικού κόστους, ωφελεί την υπόθεση της αριστεράς: διαπαιδαγωγεί ευάριθμα τμήματα της κοινωνίας για τη διαχωριστική γραμμή, δένοντας το αξιακό με την πολιτική πράξη.

Αντίθετα η ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου της 27/01/2011 μου θυμίζει την θητεία μου την δεκαετία του ΄70 στον Ρήγα, όταν την όποια αριστερή πολιτική πρακτική και δράση μας ως νεολαία του ΚΚΕ εσ. την άδειαζε ο Κύρκος με μια δήλωση στις εφημερίδες της εποχής

Και τότε βεβαίως δεν είχες ούτε κινητά, ούτε ίντερνετ, ούτε ιστοσελίδες και καιγόσουν αμέσως…..

ΣΗΜΕΡΑ:

Μέσα στην βρωμισμένη- από την χρεοκοπημένη μικροπολιτική των αστικών(ΝΔ,ΠΑΣΟΚ, Ντόρες , ΛΑΟΣ, Κουβέληδες ) και μικροαστικών δυνάμεων(ΚΚΕ)-θάλασσα του κοινωνικού αρχιπελάγους, πρέπει να έχεις σταθερή και αταλάντευτη ρότα, αλλιώς σπέρνεις σύγχυση και απογοήτευση

Επανέρχομαι για να συμπληρώσω το νόημα του τίτλου: Ένας άλλος κόσμος που είναι εφικτός δεν μπορεί παρά να δημιουργεί σοκ στους αποπάνω. Σοκ στους αποπάνω και δέος στη κοινωνία για την αποφασιστικότητά μας και το μέγεθος των αξιών μας.

Και το ερώτημα είναι: θα τολμήσουμε;

Η διττή φύση μας- κοινοβουλευτική δύναμη και ταυτόχρονα αριστερά των κινημάτων –πρέπει να ιεραρχηθεί άμεσα, αλλιώς η σύνθεση μοιάζει αδύνατη .Θα ακυρώνουμε την προσφορά μας ,θα αδικούμε τους εαυτούς μας και το κυριότερο δεν θα προσφέρουμε όσα μπορούμε στην υπόθεση της κοινωνικής ανατροπής.

Δημήτρης Λαβατσής

Μέλος του ΣΥΝ και ΣΥΡΙΖΑ Χίου

Ανθρωπισμός και μετανάστες

2011-01-30T02:33:00.000+02:00

Του Μιχάλη Σκομβούλη

http://www.rednotebook.gr/details.php?id=1602

Ανθρωπισμός και μετανάστες Η κατάληψη της Νομικής είναι πολιτική ενέργεια, και είναι τέτοια όχι γιατί από πίσω κρύβεται κάποια οργάνωση ή κάποιο κόμμα, αλλά γιατί οι ίδιοι οι μετανάστες στις δημόσιες διακηρύξεις τους καταλαβαίνουν τον εαυτό τους ως μέρος του κόσμου της εργασίας

Στο δελτίο τύπου που εξέδωσαν οι απεργοί πείνας για την αρχική άρνηση τους να εγκαταλείψουν το κτίριο της Νομικής γράφουν τα εξής: «Δεν είμαστε αυτό που παρουσιάζεται από τα ΜΜΕ, οι καημένοι, οι πάμφτωχοι, χωρίς σπίτι, δουλειά και ρούχα μετανάστες κ.λ.π. Και σπίτια έχουμε και συγγενείς και δουλειές στις πόλεις που αφήσαμε πίσω μας. Δεν ψάχναμε κατάλυμα εδώ στην Αθήνα αλλά ήρθαμε για να παλέψουμε (όσο αντέξει ο οργανισμός μας) για τη νομιμοποίηση μας, τα δικαιώματά μας και για αξιοπρεπείς όρους ζωής». Θα ήταν αδύνατο να υπάρξει καλύτερη απάντηση στα «ανθρωπιστικά αισθήματα» που έδειξαν όλες αυτές τις μέρες οι δημοσιογράφοι και οι πολιτικοί των καναλιών και κομμάτων εξουσίας (από τον Καψή μέχρι τη Μπακογιάννη), οι οποίοι φρόντισαν βέβαια να τα διαχωρίσουν από την κατάληψη που την βρήκαn «απαράδεκτη και επικίνδυνη ενέργεια» στην οποία πρέπει να δοθεί «άμεση» λύση. Δεν ψάχνουν ανθρωπιστική βοήθεια οι μετανάστες, δεν αναζητούν να βρουν «φαγητό», «καθαρό νερό», «σπιτικό», όλα αυτά έχουν αποδείξει ότι ξέρουν να τα βγάζουν πολύ καλά σε συνθήκες παρανομίας μάλιστα -έχοντας βέβαια «βγάλει» και μεγάλα κέρδη για τα αφεντικά τους, μιας και οι περισσότεροι δεν είναι χθεσινοί αλλά δουλεύουν χρόνια στην Ελλάδα. Γι’ αυτό και τα αιτήματα τους είναι στην πραγματικότητα πολύ πιο προχωρημένα από την «ανθρωπιστική ατζέντα»: ζητούν σταθερό νομικό καθεστώς, σταθερό μισθό-απλά να μη μπορεί να τους «καρφώσει» το αφεντικό τους-, κοινωνική ασφάλιση, δηλαδή ζητούν τα υλικά έννομα δικαιώματα ακόμη και των κατώτερων τμημάτων της ελληνικής εργατικής τάξης.

Αν γίνει κάπου ένας σεισμός και υπάρχουν θύματα, θα εκφράσουμε τη λύπη μας και θα στείλουμε «ανθρωπιστική» βοήθεια. Αν όμως 250 εργάτες με τη βοήθεια αριστερών συνδικάτων καταλάβουν ένα εργοστάσιο (άπιαστο όνειρο για την ελληνική εργατική τάξη) κάνεις δεν θα σκεφτεί να εκφράσει τα «ανθρωπιστικά» του αισθήματα, θα υπάρχει η πολιτική επιλογή να ταχθεί με τους απεργούς ή με την αστυνομία. Δεν ξέρω όμως γιατί όταν 250 εργάτες μετανάστες με τη βοήθεια αριστερών οργανώσεων καταλαμβάνουν ένα δημόσιο κτήριο με συγκεκριμένα αιτήματα, θα πρέπει αυτοί –δυστυχώς και για ένα μεγάλο μέρος της Αριστεράς- να αντιμετωπίζονται ως ένα μάτσο δυστυχισμένων που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα. Η κατάληψη της Νομικής είναι πολιτική ενέργεια, και είναι τέτοια όχι γιατί από πίσω κρύβεται κάποια οργάνωση ή κάποιο κόμμα, αλλά γιατί οι ίδιοι οι μετανάστες στις δημόσιες διακηρύξεις τους καταλαβαίνουν τον εαυτό τους ως μέρος του κόσμου της εργασίας, και για να το πούμε ευθέως, ως μέρος της ελληνικής εργατικής τάξης («έλληνες εργάτες αδέρφια μας» έγραφε ένα πανό τους). Στο κάτω κάτω, τα εργοστάσια που πολλοί απ’ αυτούς ίσως δουλεύουν, δεν μπορούσαν να τα καταλάβουν γιατί τα συνδικάτα κατά πάσα πιθανότητα δεν θα τους στήριζαν και η αστυνομία θα τους λιάνιζε με άνεση. Αν η κατάληψη στη Νομική μπόρεσε να γίνει είναι γιατί υπάρχει αυτό το περίφημο άσυλο, που αποδεικνύεται για άλλη μια φορά πόσο σημαντικό είναι.

Εφόσον τα συνδικάτα δεν μπορούν να κατεβάσουν χιλιάδες εργάτες στους δρόμους σε συμπαράσταση με τους απεργούς πείνας, εφόσον η Αριστερά δεν μπορεί ακόμα να παρέμβει ενεργητικά σ’ ένα κράτος που στέκεται τόσο εχθρικό απέναντι στον κόσμο της εργασίας, ας μην αφήσουμε τουλάχιστον να μεταφραστεί ο σκληρός αγώνας εργαζόμενων ανθρώπων σε ζητιανιά. Όταν τα κατώτερα τμήματα της εργατικής τάξης μετονομάζονται σε «φουκαράδες ανθρώπους», όταν η οφειλόμενη ταξική αλληλεγγύη γίνεται «ανθρωπιστικά αισθήματα» είναι τότε φανερό ότι η κυρίαρχη ιδεολογία έχει καταφέρει να εξαφανίσει ακόμη και τις σκληρότερες μορφές ταξικής πάλης.

Έχουμε πόλεμο. Όλοι το ξέρουν. Εμείς;

2011-01-17T09:40:00.000+02:00

Ελπίζω ο απαισιόδοξος τόνος του άρθρου να αποδειχτεί υπερβολικός και άδικος. Και το ελπίζω, γιατί πρέπει να νικήσουμε το φόβο. Κι ο φόβος δε νικιέται με λόγια, αλλά με πράξεις

Του Κώστα Μαρματάκη

ΕΠΟΧΗ -16-01-2011

Η επίθεση των κυρίαρχων τάξεων στην Ελλάδα και την Ευρώπη βρίσκεται σε πλήρη ανάπτυξη. Οι τρεις βασικοί τους στόχοι βρίσκονται ήδη στα πρώτα στάδια υλοποίησης: Πλήρης ιδιωτικοποίηση όλου του δημόσιου χώρου (πλην κατασταλτικών και εισπρακτικών μηχανισμών), κτύπημα κάθε κατάκτησης και δικαιώματος του κόσμου της εργασίας (συντριβή πραγματικού μισθού και κατάργηση "κοινωνικού" μισθού -υγεία, παιδεία, σύνταξη, πολιτισμικά δικαιώματα), συρρίκνωση στα όρια της εξαφάνισης των μικρομεσαίων στρωμάτων πόλης και υπαίθρου. Το πράγμα έχει αγριέψει. Στα δελτία των 8 (και όχι μόνο) «τρέχει αίμα». Κάθε ανακοίνωση «ρύθμισης» ή «αναδιάρθρωσης» μεταφράζεται (σε βάθος χρόνου) σε υποβάθμιση της ζωής χιλιάδων ανθρώπων, σε εκατοντάδες απολύσεις και κλεισίματα μικρών επιχειρήσεων, σε κατασχέσεις, σε καταθλίψεις, σε απόπειρες αυτοκτονίας.

Απαραίτητη προϋπόθεση -πέρα από την φασιστικού τύπου καταστολή- για να προχωρήσει το σχέδιο τους, είναι η διάσπαση και η διαίρεση των δυνάμεων του "αντιπάλου", των υποτελών τάξεων. Μικρομεσαίοι ενάντια στους ιδιωτικούς υπαλλήλους, ιδιωτικοί υπάλληλοι ενάντια στους δημόσιους υπαλλήλους, δημόσιοι υπάλληλοι ενάντια στους "προνομιούχους" των κλειστών επαγγελμάτων και δεν έχει τέλος...

Με βασικό εργαλείο την εκφώνηση των -υπό ολοκληρωτικό έλεγχο- "μεγάλων" ΜΜΕ, αξιοποιώντας τα φαινόμενα συντηρητικοποίησης που προκαλεί η ανασφάλεια που γεννά η κρίση, η μάχη δίνεται με πλήρη ιδεολογική κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού και των ιδεολογημάτων του (χυδαίος ατομικισμός, κοινωνικός αυτοματισμός, ξενοφοβία και ρατσισμός, υποκουλτούρα, κυριαρχία των πιο χαμηλών ενστίκτων και προτύπων αισθητικής στην καθημερινότητα).

Κυρίαρχο στοιχείο της περιόδου που ζούμε είναι η αντίληψη ότι "ο εχθρός είναι δίπλα μου". Είναι αυτός που θα μου πάρει τη δουλειά, θα "χώσει" τα παιδιά του , παίρνει περισσότερα χρήματα, δουλεύει λιγότερο, είναι πιο βολεμένος, πήρε δάνειο με μέσο κοκ.... Η κατάσταση παίρνει χαρακτηριστικά εμπόλεμης κατάστασης μέσα στην κοινωνία, με τα φαινόμενα «ανθρωποφαγίας» να αυξάνονται με ραγδαίο ρυθμό.

Βασικός στόχος της Αριστεράς αυτό το διάστημα θα έπρεπε να είναι -πέρα από την οργάνωση των κοινωνικών και συνδικαλιστικών αγώνων- η πρακτική συμβολή στην προστασία του κόσμου της εργασίας. Η παρέμβαση στην άγρια καθημερινότητα που διαμορφώνει συνειδήσεις, που περιθωριοποιεί μεγάλα τμήματα, που συμβάλλει στο τσάκισμα του ηθικού των «από κάτω». Το κτίσιμο κοινωνικών δομών και κινημάτων δράσης που θα «σώζουν ζωές» και ταυτόχρονα θα αποδεικνύουν έμπρακτα στα θύματα της κρίσης -και σε μας πρώτα απ’ όλα- ότι ο εχθρός είναι απέναντι κι όχι δίπλα (ταξική συνειδητοποίηση το λένε αυτό νομίζω), ότι μπορούμε να πετύχουμε έστω και μικρές νίκες, ότι η Αριστερά του μέλλοντος που υποσχόμαστε είναι μια Αριστερά που αξίζει να ασχολείσαι μαζί της.

Ο τρόπος οργάνωσης αυτής της μάχης έχει επαρκώς αναλυθεί, τεκμηριωθεί, εκφωνηθεί:

-Δίκτυα Αλληλεγγύης (κοινωνικά ιατρεία και φαρμακεία, υπηρεσίες νομικών συμβουλών, δωρεάν μαθήματα, συσσίτια και συλλογικές κουζίνες, αλληλέγγυα ταμεία ανακούφισης ανεργίας-φτώχειας κ.ά.).

-Δράσεις Συλλογικής Ανυπακοής (κινήματα «δεν πληρώνω», παρεμβάσεις σε πλειστηριασμούς και κατασχέσεις, μπλοκάρισμα σε διακοπές ηλεκτρικού ρεύματος και νερού, προστασία κοινωνικά αδύνατων που διώκονται για οικονομικές μικροπαραβάσεις κ.ά.)

-Εναλλακτική και Αλληλέγγυα Διακίνηση Βασικών Αγαθών και Υπηρεσιών (παζάρια αλληλεγγύης, ανταλλακτικά δίκτυα προϊόντων, κατάργηση μεσαζόντων κι απ’ ευθείας προσέγγιση παραγωγών-καταναλωτών, αυτοδιαχειριζόμενες συνεταιριστικές μορφές οργάνωσης πολιτιστικών-κοινωνικών-οικονομικών δραστηριοτήτων και υπηρεσιών κ.ά.)

Όλα τα παραπάνω έχουν δοκιμαστεί πρωτοβουλιακά σε μικρή αλλά επαρκή κλίμακα σε όλη τη χώρα με σημαντικά πετυχημένα παραδείγματα να προσφέρουν την εμπειρία τους και να διευκολύνουν τις καινούργιες δράσεις και πρωτοβουλίες να προχωρήσουν με γρήγορους ρυθμούς.

Κι εδώ μπαίνει το μεγάλο ερωτηματικό: Η Αριστερά τι κάνει; Και το ακόμα σημαντικότερο ερώτημα: Η Αριστερά τι θα κάνει; Θέλει; Μπορεί; Θα πρωτοστατήσει ενεργά με όλες τις δυνάμεις της και κεντρικά αλλά -κυρίως- και τοπικά σε ένα τέτοιο κίνημα; Χωρίς υπεριδεολογικοποιήσεις και υπερπολιτικοποιήσεις, χωρίς αναστολές και αποκλεισμούς; Θα το κάνει βασικό και, γιατί όχι, κυρίαρχο στοιχείο της καθημερινής πολιτικής της δράσης; Θα δώσει τη μάχη για τη σωτηρία του κόσμου που υποτίθεται ότι θέλει να εκπροσωπεί; Θα βοηθήσει να πάρει μια ανάσα αυτός ο κόσμος; Να δει λίγο φως;

Προσωπικά είμαι επιφυλακτικός (αν όχι απαισιόδοξος). Ο λόγος; Η Αριστερά στη χώρα μας (στο επίπεδο των ηγεσιών κυρίως) κυριαρχείται σχεδόν αποκλειστικά από το σύνδρομο της «μεγάλης πολιτικής» υποτιμώντας και υποβαθμίζοντας το «κοινωνικό» Συμπεριφέρεται σαν να πρόκειται να αναλάβει την εξουσία σε μερικούς μήνες και αισθάνεται την ανάγκη να απαντήσει στα τεράστια πολιτικά, ιδεολογικά και θεωρητικά ζητήματα που θα της ζητήσει αυτή η εξέλιξη να λύσει.

Μπορεί για παράδειγμα, να «σκοτώνεται» επί μήνες για το ζήτημα του χρέους (και καλώς) αλλά να μην έχει καταφέρει να βοηθήσει να στηθούν 5 (πέντε) παραδειγματικά πρωτοβάθμια σωματεία στον ιδιωτικό τομέα που να συσπειρώνουν τη μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων. Μπορεί να «σφάζεται» χρόνια για το ευρώ και την ευρωζώνη, το εθνικό ή το ευρωπαϊκό πεδίο ταξικής πάλης (και καλώς) αλλά να μην συντονίσει τη δράση της για να δει τι –πρακτικά- θα κάνει με την κατάσταση στο κέντρο και τις υποβαθμισμένες-γκετοποιημένες γειτονιές της πρωτεύουσας. Μπορεί να διασπάται για την κόκκινη κάρτα και το «ΣΥΡΙΖΑ ή την ΑΝΤΑΡΣΥΑ των μελών» (κακώς) αλλά δεν έχει αφιερώσει ούτε 5 (πέντε) συνεδριάσεις των κορυφαίων οργάνων των συμμαχικών σχημάτων της για τα δίκτυα αλληλεγγύης και το στήσιμο τους. Μπορεί να «τρελαίνεται» για το σε ποιο στάδιο του σοσιαλισμού γεννιούνται τα πρώτα σπέρματα κομμουνισμού (….) αλλά άφησε το παιγνίδι της περιβαλλοντικής κινητοποίησης στο γνωστό όμιλο και στα μέσα επικοινωνίας του.

Δυστυχώς όμως σύντροφοι, μετά από ενδελεχή έρευνα που διεξήγαγα τις μέρες των διακοπών, αδίκως ανησυχούμε και σπαταλιόμαστε. Κανείς (ούτε το κυρίαρχο σύστημα ούτε ο κόσμος της εργασίας) πρόκειται να μας αναθέσει την εξουσία το επόμενο τρίμηνο. Παράλληλα, σε αυτό το χρονικό διάστημα, θα εξελίσσονται αυτά που είπαμε στην αρχή. Απολύσεις, πτωχεύσεις, κατασχέσεις, καταθλίψεις, αυτοκτονίες. Και αν συνεχίσουμε αυτό το χαβά, θα κατηγορούμε τον κόσμο (που φταίει βέβαια κι αυτός, άλλη κουβέντα όμως) ότι ψάχνει λύσεις άλλες, μακριά από τους δρόμους που του προτείνουμε εμείς.

Ελπίζω ο απαισιόδοξος τόνος του άρθρου να αποδειχτεί υπερβολικός και άδικος. Και το ελπίζω, γιατί πρέπει να νικήσουμε το φόβο. Κι ο φόβος δε νικιέται με λόγια, αλλά με πράξεις.

ΓΙΑ ΜΙΑ ΝΕΑ ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

2011-01-13T11:47:00.003+02:00

Το παρακάτω κείμενο θα αποτελέσει εισήγηση στην Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΝ και, εφόσον εγκριθεί, πρόταση σε όλους τους ενδιαφερόμενους,ανένταχτους και συνιστώσες, για ΝΕΑ ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

12/01/2011

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑΣ ΤΟΥ ΣΥΝ

ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΥΡΕΙΑ ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΜΕ ΣΤΟΧΟ ΤΗΝ ΑΠΕΜΠΛΟΚΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΑΠΟ ΤΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ

ΓΙΑ ΜΙΑ ΝΕΑ ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΣΤΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΜΙΑΣ ΠΙΟ ΣΤΕΡΕΗΣ ΚΑΙ ΠΙΟ ΠΛΑΤΙΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΣΥΜΜΑΧΙΑΣ

Πρώτιστο καθήκον : Ενότητα για να αποτρέψουμε την κοινωνική καταστροφή

Η χώρα βρίσκεται μπροστά σε μια ανυπολόγιστη κοινωνική καταστροφή. Η κυβέρνηση Παπανδρέου, ευθυγραμμιζόμενη απολύτως με τις επιταγές της τρόικα, ακολουθεί μια θεραπεία-σοκ για την αντιμετώπιση της δημοσιονομικής κρίσης. Μια θεραπεία που μετακυλύει την κρίση στην κοινωνία. Επιτίθεται σε μισθούς, συντάξεις, χαμηλά εισοδήματα, εργασιακά δικαιώματα και κοινωνικό κράτος. Μετατρέπει με ταχύτατους ρυθμούς την Ελλάδα σε μια χώρα εφιαλτική για τους εργαζόμενους και το λαό της αλλά ονειρική για το μεγάλο κεφάλαιο και τους δανειστές.

Με πρόσχημα τη σωτηρία από τη χρεοκοπία, η κυβέρνηση Παπανδρέου χρεοκοπεί το λαό. Στο όνομα της λεγόμενης εσωτερικής υποτίμησης, επιχειρούν να γυρίσουν τη χώρα τουλάχιστον 50 χρόνια πίσω. Καταστρέφουν κάθε παραγωγική υποδομή, εκποιούν το δημόσιο πλούτο, ισοπεδώνουν τα μικρομεσαία στρώματα, οδηγούν τους νέους ανθρώπους στο δρόμο της μετανάστευσης.

Απέναντι σε αυτή τη πρωτοφανή κοινωνική καταστροφή που παίρνει διαστάσεις εθνικής τραγωδίας, η αριστερά έχει καθήκον να αναπροσανατολίσει τους στόχους και τις επιδιώξεις της.

Πρώτιστο καθήκον, να αποτρέψουμε αυτή τη καταστροφική πορεία, να αναζητήσουμε δρόμους απεμπλοκής της χώρας από τη καταστροφική πολιτική του μνημονίου, το ταχύτερο δυνατόν.

Η κυβέρνηση Παπανδρέου όσο και η Νέα δημοκρατία, δεν είναι σε θέση να αντιστρέψουν αυτή την οδυνηρή πορεία, όχι μόνο γιατί αυτοί με τις κυβερνητικές τους επιλογές τη τελευταία εικοσαετία, την προκάλεσαν, αλλά κυρίως γιατί έχουν ανυπέρβλητες δεσμεύσεις σε μεγάλα συμφέροντα, ντόπια και ξένα.

Προϋπόθεση για διέξοδο από την κρίση προς όφελος των λαϊκών συμφερόντων, η ανατροπή της κυβέρνησης Παπανδρέου, χωρίς αυτό να οδηγήσει στη γνωστή δικομματική εναλλαγή στην εξουσία ή σε σενάρια ανασύνθεσης του πολιτικού σκηνικού προς συντηρητικότερες κατευθύνσεις, με κυβερνήσεις μεγάλου ή μικρότερου συνασπισμού εξουσίας, που θα αναλάβει την εφαρμογή της μνημονιακής πολιτικής.

Με δυο λόγια, προϋπόθεση για διέξοδο από τη κρίση προς όφελος των λαϊκών συμφερόντων, είναι αλλαγή των κοινωνικών και πολιτικών συσχετισμών δυνάμεων προς όφελος της αριστεράς.

Η αριστερά στο σύνολό της, πολιτική και κοινωνική, έχει τη μεγάλη ιστορική ευθύνη να αλλάξει τα πράγματα και να αντιστρέψει αυτήν την οδυνηρή πορεία για το τόπο.

Ο ΣΥΝ, ως δημιούργημα μιας ιστορικής εξελικτικής πορείας ανασύνθεσης και ανασυγκρότησης διαφορετικών πολιτικών ρευμάτων της ελληνικής αριστεράς, αλλά και ως έκφραση, την τελευταία εικοσαετία, ενός διαρκώς ανανεωνόμενου αλλά διακριτού ρεύματος της αριστεράς στο τόπο μας, έχει μέρος της ιστορικής αυτής ευθύνης, απέναντι στο λαό και στη κοινωνία.

Αναλαμβάνουμε αυτήν την ευθύνη και συνειδητοποιούμε την ιστορική ανάγκη ενός ευρύτατου ενωτικού μετώπου με στόχο την απεμπλοκή της χώρας από την καταστροφική πολιτική του μνημονίου. Ενός μετώπου που θα ξεκινά από τα αριστερά του ΠΑΣΟΚ και θα καταλήγει στα αριστερά της αριστεράς.

Έχουμε πλήρη επίγνωση των δυσκολιών, των διαφορετικών προσεγγίσεων και των διαφορετικών οπτικών για τον ορθότερο δρόμο διεξόδου από τη κρίση, που ενυπάρχουν σε όλο αυτό το ευρύ φάσμα δυνάμεων.

Πιστεύουμε όμως ότι η συμφωνία σε ένα ελάχιστο, κοινά αποδεχτό πλαίσιο, με στόχο την ενεργοποίηση του λαϊκού παράγοντα, αποτελεί στόχο εφικτό καθώς και αναγκαία προϋπόθεση για οποιαδήποτε θετική εξέλιξη.

Ο λαός και το μαζικό κίνημα, έχουν τη δυνατότητα και τη δύναμη να αποτρέψουν τη καταστροφή, μόνο όταν εμπλακούν με δυναμικό τρόπο στις εξελίξεις. Όταν από νωχελικός αποδέχτης, μεταβληθούν σε παράγοντα πίεσης απέναντι στη σημερινή πολιτική της κυβέρνησης και της τρόικας.

Αυτό είναι το πρώτο καθήκον για μας: Μέσα από μια ευρύτατη συσπείρωση πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων, να πυροδοτήσουμε το ενδεχόμενο μιας οργανωμένης κοινωνικής αντίστασης από τους εργαζόμενους, τη νεολαία, τους ανθρώπους των χαμηλότερων εισοδημάτων. Μιας κοινωνικής αντίστασης που μπορεί να μεταδοθεί και στην υπόλοιπη Ευρώπη, ανοίγοντας νέους προοδευτικούς ορίζοντες για τους λαούς της.

Γιατί μόνο σε συνθήκες κινήματος και με αλλαγή των συσχετισμών προς όφελος των δυνάμεων της εργασίας, εναλλακτικές προτάσεις που σήμερα αποκλείονται ως ανέφικτες, όπως η αναδιαπραγμάτευση του χρέους, ο απευθείας δανεισμός των κρατών από την Ευρωπαϊκή Κεντρική τράπεζα, η φορολόγηση του πλούτου και των χρηματιστηριακών συναλλαγών, η αντιμετώπιση της κρίσης με όρους ανάπτυξης, θα αρχίσουν ξαφνικά να φαίνονται απολύτως πειστικές και αυτονόητες.

Σε αυτά τα πλαίσια, είναι απαραίτητο να αναλάβουμε πρωτοβουλίες τόσο σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο, όσο και στο κοινωνικό πεδίο. Να επιμείνουμε στη προσπάθεια ενωτικών διεργασιών στο μαζικό κίνημα, να επιμείνουμε στην ανίχνευση ενός ελάχιστου πολιτικού πλαισίου και προγράμματος κοινής δράσης όλων ανεξαιρέτως των δυνάμεων που αγωνιούν για την έξοδο από τη κρίση με αλώβητες τις δυνάμεις της εργασίας και επιδιώκουν την απεμπλοκή της χώρας από την καταστροφική πολιτική του μνημονίου.

Η προσπάθειά μας αυτή και οι πρωτοβουλίες μας δεν θα είναι ούτε επικοινωνιακού χαρακτήρα ούτε μια οργανωτική διαδικασία, αλλά μια συνεχής πολιτική λειτουργία με ανοιχτό διάλογο, πολιτικές πρωτοβουλίες –όπου υπάρχει σύμπτωση- για από κοινού δράσεις και συμμετοχή στους κοινωνικούς αγώνες.

Άμεσος στόχος μας η διαμόρφωση ενός Φόρουμ διαλόγου μεταξύ όλων αυτών των δυνάμεων, χωρίς αυθεντίες και χωρίς αποκλεισμούς, τουλάχιστον από την μεριά μας. Αυτή η προσπάθεια πρέπει να συνδυαστεί με ενότητα στη δράση στις γειτονιές, στους χώρους δουλειάς, στη νεολαία, που θα συμβάλλει στην ανάπτυξη μαζικών αγώνων και κινημάτων εναντίον των πολιτικών της κυβέρνησης, καθώς και με πρωτοβουλίες αλληλεγγύης για την επούλωση των πηγών που αφήνει πίσω της η κρίση.

Ταυτόχρονα με αυτές τις πρωτοβουλίες, το επόμενο διάστημα θα εργαστούμε για την ολόπλευρη οργανωτική και πολιτική ισχυροποίηση του Κόμματός μας, του ΣΥΝ, καθώς και για το ξεπέρασμα της κρίσης της πολιτικής μας συμμαχίας, του ΣΥΡΙΖΑ.

Ισχυρός Συνασπισμός προϋπόθεση για ενωτικές διεργασίες

Τη χρονιά που διανύουμε, ο ΣΥΝ κλείνει 20 χρόνια βίου στη πολιτική ζωή του τόπου. Είκοσι χρόνια συνεχούς προσφοράς αλλά και διαρκούς αναζήτησης και παραγωγής πολιτικής, δίπλα στα κοινωνικά κινήματα, για την κοινωνική δικαιοσύνη, την προστασία των αδυνάτων, την κατοχύρωση των δικαιωμάτων, την κοινωνική χειραφέτηση και την περιβαλλοντική προστασία. Ευελπιστούμε να τιμήσουμε την εικοσάχρονη πορεία του κόμματός μας, με την ολόπλευρη ισχυροποίησή της παρουσίας του στην πολιτική ζωή της χώρας, ιδιαίτερα σε αυτήν την κρίσιμη περίοδο. Γιατί ο ισχυρός ΣΥΝασπισμός, είναι απαραίτητη προϋπόθεση για ενωτικές διεργασίες στην αριστερά και στο λαϊκό κίνημα.

Σε αυτά τα πλαίσια θα αξιοποιήσουμε το πρόγραμμά μας, τις πολιτικές μας αποφάσεις και την πίστη μας στη δυναμική και την αποτελεσματικότητα των ενωτικών διεργασιών στο λαϊκό κίνημα, για να αναπτύξουμε με μεγαλύτερη μαχητικότητα την πολιτική μας πάλη. Ταυτόχρονα θα αξιοποιήσουμε την ηγετική μας συμμετοχή στο Κόμμα Ευρωπαϊκή Αριστερά, ώστε η Καμπάνια που αποφάσισε το 3ο Συνέδριο στο Παρίσι, για τη δημοκρατική επανίδρυση της Ευρώπης, να ξεδιπλωθεί σε κάθε γωνιά της χώρας, σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε νεολαιίστικο χώρο.

Για μια πιο στέρεα και πιο πλατιά πολιτική συμμαχία

Η πολιτική μας συμμαχία, ο ΣΥΡΙΖΑ, παρά τις δυσκολίες και τις αντιφάσεις του, αποτέλεσε ένα φιλόδοξο και τολμηρό βήμα στην πραγματοποίηση του οράματος για την ευρύτερη δυνατή ενότητα και την κοινή δράση της αριστεράς.

Οι αρνητικές εξελίξεις του τελευταίου ενάμισι χρόνου, έχουν αναμφίβολα αναδείξει μια σειρά από ελλείμματα, πολιτικά και οργανωτικά. Εντούτοις δεν έχουν καταφέρει να σβήσουν τη θετική συνεισφορά του εγχειρήματος στο χώρο της κοινωνικής και πολιτικής αριστεράς.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πια καταγραφεί στη συνείδηση των αριστερών πολιτών, ως μια ενωτική, κινηματική και πλουραλιστική δύναμη με θετική συνεισφορά στα κοινωνικά κινήματα, ως μια αξιόπιστη και δυναμική δύναμη αντιπολίτευσης στο κοινοβούλιο.

Ακόμα κι αν σήμερα δεν υπήρχε, θα έπρεπε να τον δημιουργήσουμε. Να τον δημιουργήσουμε δίχως τις οργανωτικές και πολιτικές του αδυναμίες, δίχως τους εσωτερικούς ανταγωνισμούς και τις αντιδικίες που τον ταλαιπώρησαν το τελευταίο διάστημα.

Να δημιουργήσουμε μια πιο στέρεα και πιο πλατιά πολιτική συμμαχία, που θα σέβεται την αυτοτέλεια και την αυτονομία των κομμάτων και των κινήσεων που την αποτελούν και θα ενσωματώνει τη δράση αλλά και τη διαφορετικότητα των ανένταχτων αγωνιστών.

Η προσπάθεια υπέρβασης της κρίσης και αναζωογόνησης του ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς αποκλεισμούς και ανελαστικούς όρους ή προϋποθέσεις πρέπει να εδράζεται σε ένα ευρύτερο πλαίσιο κοινών δράσεων, στόχων και εναλλακτικών προγραμματικών προτάσεων.

Μια συμφωνία και συνεργασία αριστερών κομμάτων, κινήσεων και μη ενταγμένων πολιτών που δεν θα φαίνεται στην κοινωνία -και δεν θα είναι- «στενότερη», σε σχέση με τις ιδιαίτερες απόψεις κάθε πολιτικής συνιστώσας.

Αντίθετα η ενότητα μέσα από τη διαφορετικότητα, μπορεί να αναδεικνύει ένα ευρύτερο πλαίσιο που να χωράει όλους, χωρίς αποκλεισμούς, και ακόμα περισσότερους από όσους μέχρι σήμερα συμμετείχαν.

Αρκεί κάθε φορά να πρυτανεύει η αναζήτηση δημιουργικών συμπτώσεων και προωθημένων «κοινών παρονομαστών» και να τίθενται σε προτεραιότητα οι κοινές δράσεις για την ανάπτυξη μαζικών κινημάτων και η ανάπτυξη ευρύτερης κοινωνικής επιρροής στους μαζικούς χώρους και στην πολιτική ζωή του τόπου.

Ένας τέτοιος προσανατολισμός του ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί, στις σημερινές συνθήκες, την αναγκαία συνθήκη για να ωριμάσουν οι προϋποθέσεις και να ασκηθούν οι αντίστοιχες πιέσεις, για τον διάλογο, την κοινή δράση και τη συνεργασία όλων των δυνάμεων του ευρύτατου φάσματος της Αριστεράς και της οικολογίας.

Ταυτόχρονα όμως και για την ανάπτυξη δεσμών συνεργασίας και κοινής δράσης σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο με τις δυνάμεις που αποδεσμεύονται από τα αριστερά και σε σταθερή προοδευτική αντιμνημονιακή βάση, από το ΠΑΣΟΚ.

Το πιο κρίσιμο στοιχείο για την υπέρβαση της σημερινής αρνητικής κατάστασης στον ΣΥΡΙΖΑ, είναι η αποκατάσταση του κλίματος εμπιστοσύνης. Αυτό που στην τελευταία απόφαση της ΚΠΕ, προσδιορίζουμε ως προσπάθεια να ξαναπιάσουμε το νήμα από την αρχή. Αυτό στη πράξη σημαίνει ότι πρέπει με ειλικρίνεια να εντοπίσουμε τα επίμαχα σημεία και να προσδιορίζουμε κοινά αποδεκτούς αλλά καθαρούς και δημοκρατικούς κανόνες λειτουργίας.

Ανασυνθέσεις- μέτωπα και συμμαχικό σχήμα

Ένα από τα σημεία τριβής είναι και η διαμόρφωση στα πλαίσια του ΣΥΡΙΖΑ επί μέρους ομαδοποιήσεων, μετώπων και συνεργατικών σχημάτων. Αυτή η εξέλιξη μπορεί να είναι θεμιτή, αρκεί να συγκεκριμενοποιείται ο τρόπος συμμετοχής στο συμμαχικό σχήμα.

Σε καμιά περίπτωση δεν ενοχοποιούμε τις πιθανές ανασυνθετικές διεργασίες. Άλλωστε ο Συνασπισμός υπήρξε προϊόν και είναι έκφραση ευρύτατων διαδικασιών ανασύνθεσης μέσα στην Αριστερά. Οι όποιες διαδικασίες, όμως, ανασύνθεσης και στενότερης λειτουργίας ακόμα και με προοπτική διαμόρφωσης κοινών πολιτικών φορέων, δεν πρέπει να σχετίζονται με τη λειτουργία του συμμαχικού σχήματος.

Οι όποιες πιθανές ανασυνθέσεις στο εσωτερικό της συμμαχίας δεν πρέπει να λειτουργούν αποσυσπειρωτικά και να δημιουργούν εσωτερικές αντιπαραθέσεις. Οι συνιστώσες που συναπαρτίζουν το συμμαχικό σχήμα είναι αυτονόητο ότι συμβάλλουν στην υλοποίηση των συναποφασισμένων στόχων.

Συναίνεση και δημοκρατία

Σήμερα, όλοι σχεδόν, διατυπώνουν τη δυσαρέσκεια τους για τη λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ, ιδιαίτερα στο επίπεδο της κεντρικής γραμματείας, και αναζητούν πιο πρόσφορες, Δημοκρατικές και αποτελεσματικές λειτουργίες. Σε αυτή την προσπάθεια, αναμφίβολα, πρέπει να συμβάλουμε όλοι δημιουργικά, χωρίς να παραγνωρίζουμε όμως ότι βασικό χαρακτηριστικό μιας συμμαχίας είναι η σύνθεση και η συναίνεση. Προχωράμε μαζί σε όσα συμφωνούμε και παράλληλα σε όσα δεν κατορθώνουμε να συμφωνήσουμε.

Σε αυτά τα πλαίσια, οφείλουμε να έχουμε εξ αρχής καθαρό τόσο το πλαίσιο όσο και τη δημοκρατική μέθοδο και διαδικασία μέσω της οποίας θα επιλύονται όταν και αν προκύπτουν κομβικά ζητήματα ή πάγια ζητήματα, όπως π.χ. η ηγετική εκπροσώπηση και η διαμόρφωση ψηφοδελτίων του ΣΥΡΙΖΑ ή συμμαχικών ψηφοδελτίων.

Η άποψη μας ,επί της ουσίας, για το ζήτημα τόσο του επικεφαλής όσο και την ευρύτερη δυνατή πλουραλιστική εκπροσώπηση, είναι γνωστή. Επί της μεθόδου, επιμένουμε στις συναινετικές και ει δυνατόν ομόφωνες αποφάσεις με έγκυρο προγραμματισμό και χωρίς δημόσιους τραυματισμούς.

Όταν δεν είναι κατορθωτό να προκύψει ευρεία συναίνεση για τα θέματα που προαναφέραμε, τότε θα μπορούσαμε να εξετάσουμε διαδικασίες που θα μεταφέρουν τη λήψη της απόφασης στον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ. Μια διαδικασία καθολικού δημοψηφίσματος όλων των μελών των συνιστωσών και των ανένταχτων που θέλουν να αναγνωρίζονται ως μέλη του ΣΥΡΙΖΑ, είναι επίσης μια δημοκρατική διαδικασία που θα μπορούσαμε να εξετάσουμε.

Σε αναφορά και με τα προηγούμενα πρέπει να επιλεγούν και οι πιο πρόσφορες δημοκρατικές διαδικασίες που θα γονιμοποιούν και θα υλοποιούν τη γραμμή «ΣΥΡΙΖΑ παντού», έτσι, όπως έγινε και πρόσφατα σε τοπική κλίμακα με αφορμή τις δημοτικές εκλογές. Με στόχο, αφενός οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ να λειτουργούν από κοινού για τα θέματα που αφορούν στην πολιτική στο χώρο τους και αφετέρου να είναι ελκυστική αυτή η διαδικασία για χιλιάδες μη ενταγμένους πολίτες σε κεντρικό και τοπικό επίπεδο.

Στο επόμενο εξάμηνο να οικοδομήσουμε στέρεη βάση για ένα νέο ξεκίνημα του ΣΥΡΙΖΑ.

Στο προσεχές διάστημα, παράλληλα με την προσπάθεια για μια νέα αρχή του ΣΥΡΙΖΑ σε μια πιο στέρεη, πιο πλατιά και πιο ειλικρινή βάση, οφείλουμε να δώσουμε προτεραιότητα στις κοινωνικές δράσεις.

Ο ΣΥΡΙΖΑ να πρωτοστατήσει στην ανασύνταξη των μαζικών κινημάτων και τη μορφοποίηση των κινημάτων αλληλεγγύης για την ευρύτατη δυνατή μαζική και ενωτική αντίσταση των κοινωνικών δυνάμεων που πλήττονται από την κρίση στις εφαρμοζόμενες πολιτικές του μνημονίου.

Ο ΣΥΡΙΖΑ να αποτελέσει καθοριστικό παράγοντα για τη διαμόρφωση ενός ευρύτατου μετώπου πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων για την απεμπλοκή της χώρας από τις καταστροφικές επιλογές του μνημονίου.

Σε αυτό το πλαίσιο, είναι απαραίτητος ο καλύτερος δυνατός συντονισμός δράσεων όλων των δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ, παράλληλα με τον ειλικρινή διάλογο για τη διαμόρφωση ενός πιο προωθητικού και επικαιροποιημένου προγραμματικού πλαισίου για το συμμαχικό σχήμα, έχοντας σαν βάση το πολιτικό πλαίσιο που αποφασίστηκε στο Συντονιστικό του ΣΥΡΙΖΑ τον Ιούλιο.

Η Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να αναλάβει άμεσα την πρωτοβουλία της διαβούλευσης και με τα άλλα στελέχη που είναι επικεφαλής ή εκπροσωπούν δυνάμεις και ανένταχτους του ΣΥΡΙΖΑ έτσι ώστε να υλοποιηθούν οι παραπάνω δράσεις με ορίζοντα τους προσεχείς κρίσιμους μήνες.

Πιο συγκεκριμένα, προτείνουμε το επόμενο εξάμηνο να είναι ο απαραίτητος δοκιμαστικός χρόνος για την επώαση του νέου ξεκινήματος του συμμαχικού μας σχήματος.

Κατά τη διάρκεια αυτή, να βαθύνουμε τις δημοκρατικές πολιτικές λειτουργίες στη βάση και δουλέψουμε για να αλλάξουμε το κλίμα στη κορυφή.

Σε όλο αυτό το μεταβατικό διάστημα, οι κοινές μας προσπάθειες μπορεί να συντονίζονται από την κοινή συνεδρίαση, τουλάχιστον μια φορά το μήνα, της Κ.Ο. και εκπροσώπων των συνιστωσών και των ανένταχτων, προτάσσοντας πολιτικές πρωτοβουλίες και εξωστρεφείς δράσεις.

Μετά το πέρας αυτού του κρίσιμου χρονικού διαστήματος και στο βαθμό που θα έχει αποκατασταθεί το κλίμα και θα έχουν ωριμάσει οι συνθήκες, θα μπορούσαμε να εξετάσουμε τη διοργάνωση Πανελλαδικής Σύσκεψης, που θα αποτυπώσει την κοινή βούληση όλων να προχωρήσει πιο ενωτικά, πιο πλατιά, πιο πλουραλιστικά η πολιτική μας συμμαχία στην οποία μπορούμε να κωδικοποιήσουμε επί πλέον ζητήματα δημοκρατικής εμβάθυνσης που καταγράφηκαν την προηγούμενη περίοδο, με δεδομένο πάντα ότι αναφερόμαστε σε πολιτική συμμαχία και όχι σε ενιαίο πολιτικό οργανισμό

Πολιτική Γραμματεία του Συνασπισμού

« Καλή χρονιά το 2011.Θα είναι δικό μας».

2011-01-02T03:54:00.000+02:00

« Καλή χρονιά το 2011.Θα είναι δικό μας».

Ήταν το μήνυμα που έλαβα από έναν αγαπημένο σύντροφο και συνοδοιπόρο στις αγωνίες, μετά το γύρισμα του χρόνου

Εκτίμηση, επιθυμία, ευχή.

Πριν από λίγες ώρες ένας κατά τα άλλα συμπαθητικός άνθρωπος, όπως όλοι μας, με ανάγκασε με την δουλοπρεπή άποψη που εξέφρασε να του απαγγείλω , σαν απάντηση ,τους μοιραίους του Βάρναλη:

-Φταίει το κακό το ριζικό μας!

-Φταίει ο θεός που μας μισεί!

-Φταίει το ζαβό το κεφαλό μας.

-Φταίει πρώτα απ όλα το κρασί!

Ποιος φταίει ποιος φταίει κανένα στόμα

δεν τόβρε και δεν τόπε ακόμα

Έτσι στη σκοτεινή ταβέρνα

πίναμε πάντα μας σκυφτοί,

και σα σκουλήκια κάθε φτέρνα

όπου μας εύρει μας πατεί,

δειλοί μοιραίοι και άβουλοι αντάμα

προσμένουμε ίσως κάποιο θάμα .

Χωρίς ηρωοποιήσεις για τον κοιμισμένο γίγαντα λαό (που αρκεί να του φωνάζεις δυνατά και θα ξυπνήσει-ένας μύθος που χτίστηκε κυρίως από την σταλινική αριστερά και μας ταλαιπωρεί ως τώρα) ο ποιητής περιγράφει τη σύγχυση της αμάθειας και την αθλιότητα της υποταγής.

Δεν ξέρω αν η αμάθεια που φέρνει η ιντερνετική εποχή μας θα καταφέρει να ολοκληρώσει το έργο της. Σίγουρα δεν φταίει το internet και ο όγκος των πληροφοριών που δίνουν την ψευδαίσθηση της γνώσης και την αντικαθιστούν με την αναίδεια της ευκολίας.

Η πρόταση της ατομικής προοπτικής και λύσης, εν τέλει το εγώ κόντρα στο εμείς που θριάμβευσε επί 30 χρόνια, διαπαιδαγώγησε την συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας σε έναν άλλο τρόπο σκέψης, αλλά και σε μια χωρίς όρια, άκριτη, προσαρμοστικότητα.

¨Όμως στα δύσκολα, όπως τώρα, τι γίνεται;

Διαβάζουμε στην «Ε» της 30/12 για επιδημία αυτοκτονιών που παρατηρείται τις τελευταίες ημέρες από πολίτες που επέλεξαν το απονενοημένο διάβημα για να λυτρωθούν από τα προβλήματά τους.

http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=30/12/2010&id=237203/

Άσημοι άνθρωποι στην Πάτρα, στην Ακράτα, στη γειτονιά μας…

Μόνο που δεν πρόκειται για αυτοκτονίες αλλά για φόνους.

Διαβάζω στην Αυγή της 28/12 για το Βρετανικό υπόδειγμα :

Μια κοινωνία σε κατάθλιψη

http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=589630

Με τα ακραία νεοφιλελεύθερα μέτρα της κυβέρνησης Παπανδρέου, δεν πρέπει κάποιος να δει την κατάσταση της αγγλικής κοινωνίας ως κάτι μακρινό, αλλά ως μια εικόνα της ελληνικής κοινωνίας από το κοντινό μέλλον…

Αλλά βέβαια οι υπεύθυνοι αγρυπνούν :

Τα σχολικά βιβλία θα συλλέγονται στο τέλος της χρονιάς ώστε να ξαναχρησιμοποιούνται. Βεβαίως η κ. Σεγκολέν Ρουαγιάλ της χώρας μας δεν γνωρίζει ότι αυτό δεν μπορεί να γίνει γιατί τα βιβλία συμπληρώνονται με ασκήσεις και σημειώσεις. Η μελετημένη και τεκμηριωμένη τεχνοκράτισσα κα Διαμαντοπούλου φαίνεται ότι μπερδεύτηκε γιατί έχει σπουδαιότερους πονοκεφάλους όπως και όλη η κυβέρνηση: πως θα ελαφρύνει την επαχθή φορολογία των ναυτιλιακών εταιρειών που για το 2011 προϋπολογίζεται στο τεράστιο ποσόν των 12 εκατομμυρίων ευρώ ! Ναι σωστά διαβάσατε: όσο το κόστος δόμησης 60-80 διαμερισμάτων.

Γι αυτό τα τιμολόγια της ΔΕΗ αυξήθηκαν στις χαμηλές καταναλώσεις ,γιατί πρέπει η ΔΕΗ να βγάζει κέρδη και όχι να φροντίζει τον κάθε ανίκανο που έτυχε να ζει σε αυτή τη χώρα. Δεν είναι πρέπον να φορολογείται η αναπτυξιακή προοπτική της ναυτιλίας μας για να έχουμε ΔΕΗ ή ταμείο σύνταξης ναυτικών…

Ας επανέλθουμε ωστόσο στην παιδεία:

Νεώτερες πληροφορίες μου λένε ότι καταργούνται τα βιβλία και θα έχουμε ψηφιακή μορφή τους.

Μήπως αυτό σημαίνει ότι θα αγοράζω μελάνι και χαρτί και θα ξοδεύω 80-100 ευρώ κάθε χρόνο για τα βιβλία του γιού μου; Όπως ότι θα πρέπει να βάλουμε χρήματα για το πετρέλαιο θέρμανσης (το ψηφιακό πετρέλαιο τελείωσε όπως και το χαρτί υγείας )

Θέλετε κι άλλα; Για την αποκατάσταση της φορολογικής δικαιοσύνης;

http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=590169

Επειδή όμως πρέπει να δίδονται κίνητρα τα μπόνους ρέουν: 90 δις δολάρια θα δώσουν 5 αμερικανικές τράπεζες

http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.oikonomika_paraskinia&id=237180

Η Ακαδημία μας παρούσα στους αγώνες του λαού μας όπως πάντα βράβευσε την δασκάλα του μίσους κα Νικοπούλου!

(Πήρε και το μάτι μου την ποιήτρια κα Κική Δημουλά σε κάποιο βίντεο

ή κάνω λάθος;)

http://www.theinsider.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=9200:the-athens-academy-rewarded-the-nationalist-hysteria-video&catid=68:people&Itemid=48

Και το ελεεινό υποκείμενο της γενιάς μου (ένα από τα πολλά) που ακούει στο όνομα Χρ. Παπουτσής , υπουργός προστασίας μας(!) αποκάλυψε ότι: Η κυβέρνηση σχεδιάζει την κατασκευή φράχτη στον Έβρο για να εμποδίσει την εισροή μεταναστών, σε συνέντευξή του στο πρακτορείο ΑΠΕ-ΜΠΕ.

http://www.enet.gr/?i=news.el.politikh&id=237517

Για να εμποδίσει της γης τους κολασμένους να προσπαθήσουν για κάτι καλύτερο από την κόλασή τους, ή ακόμα και να φύγουν από τον θάνατο που οι χώρες τους απλόχερα χαρίζουν…

(Ήμουν παιδί όταν διάβασα σε ένα μυθιστόρημα, που δυστυχώς δεν θυμάμαι τον τίτλο του, ούτε τον συγγραφέα, την αγωνία ενός ανθρώπου να φύγει από την ναζιστική Γερμανία, την άρνηση βίζας, το παιχνίδι με το θάνατο στα σύνορα… Τώρα τα διαβάζω σαν σύγχρονο μέτρο της δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης μας-Αλλά ας μην μας σοκάρει: και ο Χίτλερ με εκλογές πήρε την εξουσία)

Η αντεπίθεση όμως της εξουσίας πέρα από το στοιχείο της έκτακτης ανάγκης λόγω δανεισμού τεκμηριώνεται και ιδεολογικά

Πέρα από τον συνήθη κο Μίχαλο ο κ Δασκαλόπουλος πρόεδρος του ΣΕΒ (στον οποίο συμμετέχουν και οι τράπεζες)

πρότεινε στις 20/11(και εντός μηνός δικαιώθηκε!)

http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=20/11/2010&id=225791

Και ακόμα πλούσια αρθρογραφία από το πρωτοχρονιάτικο Βήμα

Κατά των απεργιών το Εντιτόριαλ του ΒΗMagazino γιατί οι υπηρεσίες είναι δημόσιο αγαθό και δεν μπορεί να τις στερούν από την κοινωνία οι απεργοί. Με αυτήν την…κοινωφελή λογική θα πρέπει να απαγορευθούν οι απεργίες στο μισό πληθυσμό.

Επίσης το θεματικό του πρωτοχρονιάτικου Βήματος ‘’Ανάπτυξη ‘’ έχει ότι χρειάζεται για να καταλάβουμε την ανάγκη να πειθαρχήσουμε ως λαός:

Άρθρα όλων πολλών σεβαστών κυρίων με προλεταριακές αγωνίες: ανάμεσά τους και τρεις τραπεζίτες μας ζητούν υπεύθυνη στάση

ΕΜΕΙΣ;

Πριν από λίγες μέρες τα πρωτοπαλίκαρα του εκσυγχρονισμού στον δήμο της Αθήνας χλεύασαν τους εκλεγμένους της Ανοιχτής πόλης που δήλωσαν ανυπακοή

http://rnbnet.gr/details.php?id=1277

«Δηλώνω στην τιμή και στη συνείδησή μου να είμαι πιστός στην πατρίδα, να υπακούω στο Σύνταγμα και στους νόμους και να εκπληρώνω τίμια και ευσυνείδητα τα καθήκοντά μου.
Δηλώνω ωστόσο ότι δεν δεσμεύομαι και δεν υπακούω στους αντισυνταγματικούς και αντιδημοκρατικούς νόμους του Μνημονίου Κυβέρνησης - “Τρόικας”.
Επίσης, ότι θα καταβάλω ιδιαίτερη προσπάθεια ώστε συγκεκριμένες ρυθμίσεις του Συντάγματος που αφορούν, μεταξύ άλλων, στις οικονομικές υποχρεώσεις του κράτους απέναντι στην αυτοδιοίκηση (αρ. 102, παρ. 5), στην προστασία του περιβάλλοντος (αρ. 24, παρ. 1), στην παιδεία (αρ. 16, παρ. 4, 5), στο δικαίωμα στην εργασία (αρ. 22, παρ. 1, 2), στην κοινωνική πολιτική (αρ. 21, παρ. 3, 5, 6) και στα δικαιώματα όλων χωρίς διάκριση εθνικότητας, φυλής, γλώσσας και θρησκευτικών ή πολιτικών πεποιθήσεων (αρ. 5, παρ. 2), να τηρηθούν στο ακέραιο.

Εμείς λοιπόν πρέπει να δράσουμε: Δεν αρκεί η καταγγελία, δεν αρκεί να συμμετέχουμε και να οργανώνουμε συλλογικότητες .

Χρειάζεται ένα μεγάλο βήμα (άλμα θα τόλεγα) στις πρακτικές μας:

Επιτροπές με έμπρακτη αλληλεγγύη. Όχι σαν ελεημοσύνη αλλά σαν απάντηση στην προσπάθεια της εξουσίας να διαλύσει τον δημόσιο χώρο και να κάνει τα κοινωνικά αγαθά εμπόρευμα και κέρδος.

Και ταυτόχρονα προσπάθεια δυναμική να σπάσουμε τους τοπικούς περιφερειακούς και τον κεντρικό προϋπολογισμό.

Με μάχες συνεχείς να εμποδίζουμε την υλοποίηση της δικιάς τους πολιτικής. Να αναδείξουμε τις κοινωνικές ανάγκες σαν αυταξία

και προτεραιότητα και όχι σαν επακόλουθο

ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ

Εκτός από τα στρώματα που, λόγω κοινωνικής και εργασιακής –επαγγελματικής θέσης ότι και να γίνεται την λύση την βλέπουν στην μαμά αγορά και στην ασυδοσία του κέρδους,

εκτός από αυτούς λοιπόν που είναι από χέρι εχθρικοί σε λύσεις που προτάσσουν το κοινωνικό έναντι του ατομικού έχουμε να παλέψουμε και με την δουλοπρέπεια και την πιθανή ανθρωπολογική μετάλλαξη του δίποδου σε τετράποδο.

Έχουμε τον συμπαθητικό καθημερινό άνθρωπο που λέει εγώ να σωθώ και τι με νοιάζει παραπέρα. Έχουμε αυτόν που, ακόμα χειρότερα, σου λέει «έχεις δίκιο αλλά δεν μπορώ! φοβάμαι» Το εισέπραξα σαν απάντηση, κατά την τελευταία απεργία από συναδέλφους μου τραπεζικούς , όταν ο νόμος εναντίον του οποίου έγινε η απεργία διευκολύνει τις απολύσεις και είναι βέβαιο ότι αυτός που μου απάντησε έτσι θα απολυθεί ως μεγαλόμισθος

Αυτός ο συμπαθητικός άνθρωπος στις τωρινές συνθήκες είναι η πρώτη ύλη για την μακρόχρονη επικράτηση της βαρβαρότητας που εκβιάζει ως ο μόνος δυνατός κόσμος.

ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΠΙΟ ΠΟΛΛΟΙ ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΙΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΩΤΕΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΔΙΚΟΥ ΜΑΣ ΚΟΣΜΟΥ.ΑΥΤΟΥ ΠΟΥ ΜΑΣ ΔΙΔΑΣΚΟΥΝ ΟΙ ΦΩΤΕΙΝΕΣ ΠΛΕΥΡΕΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑΣ ΜΑΣ.

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟ 2011.

ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΜΑΣ!!!!

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΝΕ ΧΙΟΥ ΤΟΥ ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ

2010-12-23T17:05:00.001+02:00

ΝΟΜΑΡΧΙΑΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΧΙΟΥ

ANAKOINΩΣΗ

Σήμερα στην ημερίδα της Περιφέρειας Β.Αιγαίου για την νησιωτικότητα, ο εκπρόσωπος του κόμματος μας δήλωσε
«Η τρόικα και το ΔΝΤ απαιτούν την κατάργηση του μειωμένου ΦΠΑ στα νησιά μας»
Η αρνητική αυτή εξέλιξη θα αποτελέσει την χαριστική βολή στην τοπική οικονομία και θα προκαλέσει έκρηξη ανατιμήσεων και ακριβείας, σε εποχή που η ανεργία καλπάζει, οι μισθοί κουρεύονται, οι εργαζόμενοι και οι Επαγγελματίες αγκομαχούν.
Σε αυτές τις συγκυρίες επιβάλλεται η κινητοποίηση και ο συντονισμός όλων των τοπικών δυνάμεων ,για να αποτραπεί μια τέτοια εξέλιξη,
Εμείς από την πλευρά μας θα συμβάλλουμε προς αυτή την κατεύθυνση
Χίος 20-12-2010
Η ΝΕ ΧΙΟΥ

ΕΡΩΤΗΣΗ ΠΑΔΗΜΟΥΛΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ ΜΕΙΩΜΕΝΟΥ ΦΠΑ

2010-12-23T17:01:00.001+02:00

Κατάργηση καθεστώτος μειωμένου ΦΠΑ στα νησιά

Ερώτηση προς τους κ.κ. Υπουργούς: Περιφερειακής Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας Οικονομικών

Θέμα: Κατάργηση καθεστώτος μειωμένου ΦΠΑ στα νησιά

Σύμφωνα με τον Νόμο 2859/2000 όλα τα είδη που αποστέλλονται στα νησιά προς νομικά πρόσωπα (επιχειρήσεις) επιβαρύνονται με μειωμένο ΦΠΑ (16% αντί για 23%)

Στην τελευταία έκθεση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) για την κατάσταση στην Ελλάδα, στον Πίνακα 12 (σελ. 47), προτείνεται μεταξύ άλλων να περιοριστούν τα προϊόντα που είναι σε μειωμένο συντελεστή ΦΠΑ (σε 6,5% και 13% όπου βρίσκονται τα βασικά είδη διατροφής) και να καταργηθεί ο μειωμένος συντελεστής που ισχύει σήμερα σε συγκεκριμένες γεωγραφικές περιοχές.

Ερωτώνται οι κ.κ Υπουργοί:

Πως αντιμετωπίζουν τις παραπάνω προτάσεις;

Έχει τεθεί από την Τρόικα θέμα κατάργησης του μειωμένου ΦΠΑ στα νησιά έχει αναληφθεί σχετική δέσμευση;

Ποίες αρνητικές επιπτώσεις αναμένεται να έχει ένα τέτοιο μέτρο στην τοπική οικονομία των νησιωτικών περιοχών;

Ο ερωτών βουλευτής

Δημήτρης Παπαδημούλης