ΣΥΡΙΖΑ ΧΙΟΥ - Ιστολόγιο Διαλόγου και Ενημέρωσης

Η δικιά μας πολιτική του ΣΟΚ;

ΑΥΓΗ 04/02/2011

«Είναι επιλογή μας ο διάλογος για την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση να μην «ασυλοποιηθεί» να μη «συριζοποιηθεί», να μείνει έξω από την πόλωση και να βασιστεί πάνω σε προτάσεις που απαντούν στις αγωνίες της κοινωνίας μας που πλήττονται πανταχόθεν» λέει η υπουργός Παιδείας.(31/01/2011-ΝΕΑ)

Έχει προηγηθεί ο ΓΑΠ που τα άθλια ελληνικά του αναδεικνύουν τον κυνισμό που καμαρώνει ως ήθος, όταν στο βήμα της βουλής μας κατηγόρησε ότι «εκμεταλλευόμαστε τον πόνο αυτών των ανθρώπων, των παράνομων μεταναστών »

Και βέβαια τα μαντρόσκυλα της εξουσίας όλες τις μέρες φώναζαν για άμεσα, δραστικά μέτρα κατά της κατάλυσης του πανεπιστημίου (!) και των μιασμάτων που τολμάνε να λένε: «Δεν ζητάμε ελεημοσύνη και φιλανθρωπία αλλά δικαιώματα»

«Αφού έχουμε δημοκρατία, τι το θέλουμε το άσυλο; (το άσυλο, έτσι όπως έχει καταντήσει, υποθάλπει, περισσότερο από κάθε άλλο παράγοντα, τη βία και την ανομία» γράφει ο Παπαχελάς στην Καθημερινή κοπτόμενος για τα προβλήματα της εύρυθμης λειτουργίας του Πανεπιστημίου.

Η αγωνία των παραπάνω είναι εύλογη αν συνυπολογίσουμε «το εύφλεκτον του μίγματος»:

1^ον Γιατί το «απαιτούμε δικαιώματα» με μια απεργία πείνας, δηλαδή μια μορφή πάλης κατεξοχήν μη βίαιη και ταυτόχρονα εξαιρετικά σκληρή, είναι κατάφωρα αντίθετο και επικίνδυνο για τον κοινωνικό αυτοματισμό: Μπορεί να ανατρέψει την συντηρητική πλειοψηφία της περίφημης κοινής γνώμης που έχει πεισθεί ότι τα πολλά δικαιώματα είναι που «έφεραν την χώρα στο αδιέξοδο λόγω των προνομίων που γέννησαν», αλλά «τρώει στο πετσί της» την κατάργηση των «προνομίων της» χωρίς ελπίδα και υποκατάστατα.

2^ον Γιατί ο τόπος τέλεσης της απεργίας δίνει νόημα στο άσυλο.

Ο θεσμός του ασύλου αποτελεί άρρητη αναγνώριση της εγγενούς τάσης ολοκληρωτισμού του κράτους και δίνει τη δυνατότητα σε μια συλλογικότητα να αμφισβητήσει, προστατευμένη στον χώρο αυτό, την αυθαιρεσία του κράτους .Επίσης, όλη την μεταπολιτευτική περίοδο αποτελούσε μια πρόκληση- πρόσκληση για τα δημοκρατικά αντανακλαστικά της πανεπιστημιακής κοινότητας.

Την υποχρέωνε να παίρνει θέση στα κοινωνικά δρώμενα. Να μην υπεκφεύγει.

Και αν το άσυλο για πολύ κόσμο φαντάζει πολυτέλεια ή, ακόμα χειρότερα, θεσμός που υποθάλπει εν δυνάμει εγκληματίες, κανένας πλέον δεν νιώθει ότι έχει χώρο να απαγκιάσει. Πιθανόν το άσυλο να καταστεί αναγκαίο για ευρύτερο κόσμο αρκετά σύντομα.

Η αγωνία των ανθρώπων του συστήματος μάς δείχνει και κάτι ακόμα: ότι ίσως διαθέτουν πολύ λιγότερες εφεδρείες και αντοχές από όσες εμείς εκτιμούμε ότι διαθέτουν

Ενώ, λοιπόν, αυτοί φοβούνται το ευμετάβλητό των διαθέσεων και τάσεων της περίφημης κοινής γνώμης εμείς γιατί διστάζουμε;

Η δικιά μας πολιτική του ΣΟΚ

(Δύο περίοδοι ,δύο πολιτικές;)

Την περίοδο που το αστικό σχέδιο ηγεμόνευε «χωρίς προβλήματα», δηλαδή έπειθε ότι το συμφέρον της άρχουσας τάξης ήταν συμφέρον όλης της κοινωνίας(της «χώρας») συγκροτούνταν προοπτικές ατομικές και συλλογικές. Αναδύθηκαν νέα κοινωνικά στρώματα(τα νέα τζάκια,θυμάστε;-περίοδος1994-2001),συγκροτήθηκαν νέες κοινωνικές συμμαχίες, το άρχον συγκρότημα έδινε υποσχέσεις ευζωίας στις υποτελείς τάξεις που αποδεικνύονταν στην πράξη με το παράδειγμα κάποιων μειοψηφιών που «πρόκοψαν»

Αν υπήρχαν και κάποια τμήματα του πληθυσμού που έψαχναν στα σκουπίδια να βρουν να φάνε, αυτό πάντα συνέβαινε. Η πλειοψηφία όμως ευημερούσε με, ή και χωρίς, εισαγωγικά.

Αυτήν την περίοδο η αριστερά όφειλε να υπονομεύει το ηγεμονικό σχέδιο της άρχουσας τάξης με πολιτική που θα αναδείκνυε τις αντιφάσεις του αντιπάλου, την προοπτική της επισώρευσης αδικίας που θα δημιουργούσε η δικιά του πολιτική. Η ιδεολογική κριτική που μπορούσε να ασκεί –και να έχει κάποια επιτυχία-έπρεπε να εστιάζει στα ζητήματα ανάδειξης της ταξικής ιδιοτέλειας του όποιου «εθνικού σχεδίου».

Διανύουμε τέτοια περίοδο; ΣΑΦΩΣ ΟΧΙ!

Η τωρινή περίοδος χαρακτηρίζεται από την έλλειψη πρότασης που να ενοποιεί τον κοινωνικό σχηματισμό. Έλλειμμα ηγεμονικού σχεδίου από την άρχουσα τάξη.

Σε αυτήν την περίοδο λοιπόν προέχει το αίτημα ενός άλλου ηγεμονικού σχεδίου των από κάτω: αυτό που ονομάσαμε οικονομία των αναγκών, μεροληπτική πολιτική που δεν κρύβει την μεροληψία της, αίτημα ενός άλλου κόσμου: «Ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός» υπήρξε το σύνθημα συγκρότησης μας, για το οποίο άκουγα αρκετά σχόλια .Θεωρούνταν περίπου αλαφροΐσκιωτο, ανέφικτο, και εγώ, που το φόραγα σε μπλουζάκι, ιδεαλιστής. Τώρα, το σύνθημα αυτό είναι αδύναμο: η ανάγκη ενός άλλου κόσμου, δηλαδή ενός άλλου τρόπου κοινωνικής οργάνωσης είναι πολύ πιο επιτακτική από την ευχή και την πίστη στη δυνατότητα του.

Ένας άλλος κόσμος είναι ΑΝΑΓΚΑΙΟΣ λοιπόν.

Εδώ αποκτάει αξία η ανάδειξη των αξιών της Αριστεράς με έναν τρόπο πολύ πιο έντονο και επιτακτικό. Η επίκληση των αξιών αυτών δεν είναι φιλολογία, αλλά το μέτρο με το οποίο μετριέται το μπόι κάθε πολιτικής πράξης .

Έ! Αυτό το μέτρο οφείλουμε να προτείνουμε με τόλμη σε κάθε πολιτική μας πράξη, σε κάθε εκφώνηση .Γιατί το μέτρο των άλλων, των ταξικών μας αντιπάλων έφερε καταστροφές και η εμμονή σε αυτό από την μεριά της εξουσίας προτείνει έναν κόσμο

ζόφου και μόνον

Έτσι λοιπόν, με όλη την κατανόηση στους φόβους των συντρόφων πιστεύω ότι προέχει η συγκρότηση της ταυτότητάς μας. Η αποσαφήνισή της σημαίνει ότι πρέπει να τολμήσουμε να χάσουμε μερικές υποθετικές ψήφους για να κερδίσουμε το στοίχημα της ηγεμονίας για έναν άλλο κόσμο που είναι αναγκαίος κατεπειγόντως.

Για ένα άλλο όνειρο που θα είναι κάτι περισσότερο από πρόθεση: υλική δύναμη ανατροπής.

Η σημαία λοιπόν που σήκωσε η κάθετη υποστήριξή μας στους μετανάστες, χωρίς υπολογισμούς πολιτικού κόστους, ωφελεί την υπόθεση της αριστεράς: διαπαιδαγωγεί ευάριθμα τμήματα της κοινωνίας για τη διαχωριστική γραμμή, δένοντας το αξιακό με την πολιτική πράξη.

Αντίθετα η ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου της 27/01/2011 μου θυμίζει την θητεία μου την δεκαετία του ΄70 στον Ρήγα, όταν την όποια αριστερή πολιτική πρακτική και δράση μας ως νεολαία του ΚΚΕ εσ. την άδειαζε ο Κύρκος με μια δήλωση στις εφημερίδες της εποχής

Και τότε βεβαίως δεν είχες ούτε κινητά, ούτε ίντερνετ, ούτε ιστοσελίδες και καιγόσουν αμέσως…..

ΣΗΜΕΡΑ:

Μέσα στην βρωμισμένη- από την χρεοκοπημένη μικροπολιτική των αστικών(ΝΔ,ΠΑΣΟΚ, Ντόρες , ΛΑΟΣ, Κουβέληδες ) και μικροαστικών δυνάμεων(ΚΚΕ)-θάλασσα του κοινωνικού αρχιπελάγους, πρέπει να έχεις σταθερή και αταλάντευτη ρότα, αλλιώς σπέρνεις σύγχυση και απογοήτευση

Επανέρχομαι για να συμπληρώσω το νόημα του τίτλου: Ένας άλλος κόσμος που είναι εφικτός δεν μπορεί παρά να δημιουργεί σοκ στους αποπάνω. Σοκ στους αποπάνω και δέος στη κοινωνία για την αποφασιστικότητά μας και το μέγεθος των αξιών μας.

Και το ερώτημα είναι: θα τολμήσουμε;

Η διττή φύση μας- κοινοβουλευτική δύναμη και ταυτόχρονα αριστερά των κινημάτων –πρέπει να ιεραρχηθεί άμεσα, αλλιώς η σύνθεση μοιάζει αδύνατη .Θα ακυρώνουμε την προσφορά μας ,θα αδικούμε τους εαυτούς μας και το κυριότερο δεν θα προσφέρουμε όσα μπορούμε στην υπόθεση της κοινωνικής ανατροπής.

Δημήτρης Λαβατσής

Μέλος του ΣΥΝ και ΣΥΡΙΖΑ Χίου