ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΝΕ. ΧΙΟΥ ΤΟΥ ΣΥΝ

Απαραδεκτη αποφαση του Νομαρχιακού Συμβουλίου Χίου








Ως ο φανατικότερος ατζεντης του τουριστικού κυκλώματος λειτούργησε το Νομαρχιακό Συμβούλιο στη πρόσφατη συνεδρίαση του.
Σε αγαστή συμφωνία, πλειοψηφία και μείζονα αντιπολίτευση, και χωρίς ίχνος κοινωνικής ευαισθησίας ζήτησαν να μην υπολογίζεται ως άγονη γραμμή η αεροπορική σύνδεση Θεσσαλονίκης –Χίου.
Αυτό θα σημαίνει ότι δεν θα επιδοτείται το εισιτήριο με την τιμή του να εκτοξεύεται σε τριπλάσια νούμερα.
Οι νομαρχιακοί μας εκπρόσωποι μπροστά στην αγωνία τους να διευκολύνουν υποτίθεται την τουριστική κίνηση, αγνόησαν την μέση Χιώτικη οικογένεια που σπουδάζει τα παιδιά της σε σχολές της Βόρειας Ελλάδας και τους εργαζόμενους μισθωτούς που σχετίζονται με οικογενειακές σχέσεις με την περιοχή αυτή
Το σημερινό καθεστώς με την επιδοτούμενη γραμμή εξασφαλίζει τιμή εισιτηρίου που μπορεί να σηκώσει το εισόδημα της μεγάλης πλειοψηφίας των οικογενειών.
Η μετακίνηση με το αεροπλάνο των παιδιών στις σχολές τους, των γονιών που τα επισκέπτονται, των εργαζομένων είναι δυνατή χωρίς μεγάλο κόστος.
Η επιδότηση της γραμμής αφορά μεγάλο μέρος της τοπικής κοινωνίας και είναι κοινωνικά ωφέλιμη.
Εντάσσεται στις πολιτικές ενίσχυσης του κοινωνικού εισοδήματος. Η κατάργηση της στρέφεται εναντίον της πλειοψηφίας του κοινωνικού συνόλου και ιδιαίτερα του κόσμου των χαμηλών και μεσαίων εισοδημάτων.
Αλλά αυτό που να το καταλάβουν οι κύριοι νομαρχιακοί σύμβουλοι της αγοραίας αναπτυξιακής αντίληψης ότι η Χίος θα σωθεί από τον τουρισμό.
Αλλά και σε αυτό λάθος κάνουν. Καμιά Βορειοελλαδίτικη οικογένεια δεν θα ξοδέψει 1000 και πλέον ευρώ για να έλθει με το αεροπλάνο και να χρειαστεί και να νοικιάσει και αυτοκίνητο.
Η λύση για την τουριστική κίνηση από Βόρεια Ελλάδα είναι φτηνές –ποιοτικές ακτοπλοϊκές συγκοινωνίες.
Και αυτό μόνο ένας ευρύς δημόσιος φορέας μπορεί να το εξασφαλίσει.

Χίος 18-12 2009
Η Νομαρχιακή Επιτροπή ΣΥΝ Χίου

Όταν οι δικαστές λατρεύουν τα σκουπίδια...

Ανακοίνωση του Δικτύου για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα (κίνηση Βόλου) σχετικά με καταδίκη σε... 2 χρόνια φυλάκιση για εμπρησμό κάδου απορριμμάτων (!!) συλληφθέντα διαδηλωτή στο συλλαλητήριο στις 6/12/2009 στο Βόλο.

Όταν οι δικαστές λατρεύουν τα σκουπίδια...

Σε ποινή διετούς φυλάκισης καταδικάστηκε την περασμένη Παρασκευή ένας νέος 28 ετών με την κατηγορία ότι έβαλε φωτιά σε κάδο σκουπιδιών κατά τη διάρκεια της πορείας που διοργανώθηκε με αφορμή τη συμπλήρωση ενός έτους από την εν ψυχρώ δολοφονία του 16χρονου μαθητή Αλέξη Γρηγορόπουλου από αστυνομικό στην Αθήνα. Ο κατηγορούμενος απαλλάχτηκε από τις υπόλοιπες κατηγορίες, που …προφανώς εκ λάθους, του είχαν προσάψει οι αστυνομικές αρχές, αφού αυτές οι κατηγορίες συνδέονταν με γεγονότα που έγιναν μετά την προσαγωγή του στο αστυνομικό τμήμα.

Τι να πρωτοθαυμάσουμε; Την «ανθρώπινη ευαισθησία» των δικαστών, που φόρτωσαν με δύο χρόνια φυλάκισης ένα νέο άνθρωπο, παντρεμένο με δύο μικρά παιδιά, ο οποίος προσπάθησε και τελικά κατάφερε να ξεφύγει από τα ναρκωτικά και όπως ο ίδιος είπε στην απολογία του «τον τελευταίο χρόνο άρχισα να ζω»; Την «αμεροληψία» των δικαστών, που ουσιαστικά εξέλαβαν ως ψευδομάρτυρες τους πέντε μάρτυρες υπεράσπισης του κατηγορούμενου (ένα ζευγάρι φίλων του, μια δικηγόρο, μια δημοσιογράφο και έναν πανεπιστημιακό) οι οποίοι διαβεβαίωσαν ότι ο κατηγορούμενος ήταν δίπλα τους φωνάζοντας συνθήματα, την ώρα που άναψε η φωτιά στον κάδο, ενώ δέχτηκαν ως αξιόπιστες τις μαρτυρίες των δύο ασφαλιτών μαρτύρων κατηγορίας, των ίδιων ασφαλιτών που στην έγγραφη κατάθεσή τους επιχείρησαν να εμπλέξουν τον κατηγορούμενο και στα επεισόδια που ξέσπασαν όταν ήδη τον είχαν συλλάβει και τον κρατούσαν στο Τμήμα;

Το «ακριβοδίκαιο» της απόφασης των δικαστών, που ακόμα και στην περίπτωση που ο κατηγορούμενος είχε βάλει τη φωτιά και είχε κάψει τον κάδο –για τον οποίο κάδο, εκπρόσωπος του Δήμου Βόλου που παρέστη στο δικαστήριο δήλωσε ότι ο Δήμος δεν έχει καμιά απαίτηση- η ποινή των δύο ετών φυλάκισης δεν έχει καμία σχέση με το κοινό περί δικαίου αίσθημα; Τους πανηγυρισμούς των ασφαλιτών, αμέσως μετά την εκφώνηση της καταδικαστικής απόφασης, που μαζικά είχαν καταφτάσει -από τον διοικητή της Ασφάλειας Βόλου μέχρι και τους νεοφερμένους ασφαλίτες φρικιά- και ασφυκτικά είχαν κατακλύσει την αίθουσα του δικαστηρίου, δημιουργώντας πρωτοφανές κλίμα αστυνομοτρομοκρατίας για τα δικαστικά δεδομένα της πόλης;

Είναι προφανές ότι στη δίκη της περασμένης Παρασκευής, στην έδρα του Αυτόφωρου Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Βόλου καθόντουσαν δικαστές που απεχθάνονται τους κοινωνικούς αγωνιστές, αλλά ανέχονται τις σκευωρίες, που δυσπιστούν απέναντι στους πολίτες, αλλά εκτιμούν τους ασφαλίτες, που μισούν την ελευθερία, αλλά λατρεύουν τα σκουπίδια!

Η κοινωνία όμως πλέον γνωρίζει. Γνωρίζει ότι αστυνομικοί στήνουν ψεύτικα κατηγορητήρια για αυτούς που αντιστέκονται, γνωρίζει ότι «προστάτες του πολίτη» καθημερινά τρομοκρατούν πολίτες, γνωρίζει ότι ασφαλίτες ψευδομαρτυρούν στα δικαστήρια, γνωρίζει ότι πίσω από τις κλειστές πόρτες αστυνομικών τμημάτων πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα πολιτών παύουν να ισχύουν, γνωρίζει ότι ο αυταρχισμός της αστυνομίας έχει κυβερνητικές «πλάτες». Γνωρίζει ακόμα ότι δικαστές παίρνουν κατάφορα άδικες αποφάσεις, γνωρίζει ότι εισαγγελείς εξαντλούν την αυστηρότητά τους σε αδύναμες κοινωνικά ομάδες (μετανάστες, τοξικομανείς, τσιγγάνους κ.α.) και κοινωνικούς αγωνιστές, ενώ «ρίχνουν στα μαλακά» ευυπόληπτους πολίτες, γνωρίζει ότι η «ανεξάρτητη δικαιοσύνη» παίρνει πολύ συχνά πολιτικά κατευθυνόμενες αποφάσεις. Και η κοινωνία αηδιάζει, εξοργίζεται, αντιστέκεται, κάθε μέρα όλο και πιο πολύ.

Κάποιοι, μπάτσοι και δικαστές, μπορεί να κοιμούνται ήσυχοι μετά την προχτεσινή καταδίκη. Εμείς, και πολλοί άλλοι σε αυτήν την κοινωνία, ούτε κοιμόμαστε, ούτε μένουμε ήσυχοι. Θα μας βρουν και πάλι μπροστά τους, στους δρόμους, στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, στα εργοστάσια, στα δικαστήρια! Γιατί η κρατική τρομοκρατία δεν μας αποθαρρύνει, αντίθετα μας πεισμώνει. Γιατί οι καταδίκες κοινωνικών αγωνιστών φέρνουν πολλούς άλλους στη θέση τους. Γιατί τα δικαιώματα και οι ελευθερίες είναι για εμάς αδιαπραγμάτευτα. Με όπλο μας την αλληλεγγύη, ανήσυχοι και διεκδικητικοί, μαζικοί και ενωτικοί, είμαστε και θα εξακολουθήσουμε να είμαστε παρόντες στις καθημερινές κοινωνικές συγκρούσεις των «από κάτω» για μια κοινωνία ισότητας και δικαιοσύνης!

Ταινίες τρόμου «Άνθρωποι και ποντίκια»

ΑΥΓΗ16/12/2009
ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΗΤΛΙΑΓΚΑ
Μόνο τα μάτια τους γυάλιζαν μέσα στη μαυρίλα της τέφρας και της σκόνης των ταινιοδρόμων που μεταφέρουν το λιγνίτη από τα ορυχεία στον ΑΗΣ Καρδιάς.
Ο μπαρμπα-Νίκος θέλει ακόμα ένα χρόνο για να βγει στη σύνταξη στα 60 και φοβάται μη «βγει» το όνομά του και τον απολύσουν. Ο Γιώργος 55 χρονών δε λέει τίποτα, μόνο τα μάτια του εκλιπαρούν για λύτρωση απʼ την καταδίκη του «αντεργκράουντ» τομέα μείον 3. Μόνο ο Σεργκέι «τρελάθηκε» και λέει «δε με νοιάζει αν με απολύσουν, γιατί τα χέρια μου έσκασαν δουλεύοντας το φτυάρι στην καρβουνόσκονη που καίει. Η γυναίκα μου δε μʼ αφήνει να τη χαϊδέψω, γιατί την οργώνουν τα χωραφίσια χέρια μου. 'Αν θέλεις βάλε γάντια' μου λέει».
Μεροκάματο 28,50 ευρώ και τα γάντια δεν τους τα παραχωρεί ο μεγαλοεργολάβος της ΔΕΗ, γιατί κοστίζουν. Ο λιγνίτης καίει και πρέπει να αλλάζουν γάντια κάθε πέντε μέρες. Ο εργολάβος και η ΔΕΗ δεν έχουν χρήματα. Πρέπει να τα πληρώσουν ο Σεργκέι και οι άλλοι εργάτες από τον πλούτο των 28,50 ευρώ του μεροκάματου. Σκουλήκια και ποντίκια δεν φιλοξενούνται εκεί κάτω. Δεν μπορούν να ζήσουν. Όπως φοβούνται τις ταινίες τρόμου τα παιδιά μέσα στο σκοτάδι, έτσι και τα ποντίκια. Δε μπορούν νʼ ανασάνουν εκεί κάτω. Τα σκουλήκια δε μπορούν να συρθούν, γιατί θα σκάσουν, σαν τα χέρια του Σεργκέι.
Κι εγώ, αεροβατώντας σαν χαμένος, ακολουθούσα τον «τρελό» Σεργκέι δέκα λεπτά της ώρας (μόνο!), μέσα στο τούνελ της ανυπαρξίας, ώσπου να βγω από τα καταγώγια του τρόμου. Κι αυτοί «δουλεύουν» κάθε μέρα εφτά ώρες συνεχώς, γιατί έξω τους περιμένει ο τρόμος της ανεργίας. Και οι «Καταναίοι» κατάντησαν τα συνδικάτα του λιγνίτη ελιτίστικες ομάδες που δεν έχουν ιδέα τι γίνεται στους υπόγειους κολασμένους διαύλους όπου δεν ζουν ούτε ποντίκια. Κι όμως ο Σεργκέι δεν τρομάζει κι ας τον απέλυσαν την άλλη μέρα γιατί τόλμησε να βγει στην επιφάνεια και να ζητήσει γάντια, για να μπορούν τα χέρια του να χαϊδεύουν τη γυναίκα του ερωτικά, όπως αξίζει στους ανθρώπους.

ΟΙ ΚΑΠΑΡΙΕΣ και τα ΤΟΥΒΛΑ!

Όταν η αυτοδιοικητική σκέψη των αιρετών της Χίου, αντί να είναι οραματική και προωθητική ,δυστυχώς έπεται της εξ΄ αντικειμένου συντηρητικής και βραδύνουσας δικαιοσύνης, και όταν η αξία και η μοναδικότητα του Κάστρου της πόλης μας συγκρίνεται με τις καπαριές, τότε τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται.
Αλλάζεις σελίδα και προχωράς ,αν θες να ελπίζεις ..
Πολύ δε περισσότερο όταν έχουν ρευστοποιηθεί λέξεις και ιδέες ,όπως όραμα, ανθρώπινη πόλη, νέα αντίληψη ,πράσινη οικονομία, ποιότητα ζωής κλπ.
Για όσους δεν κατάλαβαν. ο εκπρόσωπος των Εμπόρων έβαλε οριστικό τέλος στην ψευδαίσθηση ότι οι εποχούμενοι πελάτες αποτελούν λύση για τους επαγγελματίες της Απλωταριάς.
Συνεπώς ούτε υπόγεια παρκινκ στην πλατεία, ούτε άλλο φορτίο στο ευρύτερο χώρο ενδιαφέρει πλέον κανένα.
., Οι ελεύθεροι και πράσινοι χώροι είναι το μέγιστο αντισταθμιστικό όφελος υπέρ των δημοτών ,των επαγγελματιών και των επισκεπτών μας..
Εμφανής και η προσπάθεια κάποιων να απομπλέξουν τα Ταμπάκικα από την προοπτική της λύσης του κτηριακού προβλήματος του Πανεπιστήμιου Αιγαίου.
Ευτελίζεται έτσι ένα σοβαρό θέμα, το οποίο περιφέρεται και κολλιέται σαν τσόντα σε κάθε γκρίζα περίπτωση.
Φαίνεται ότι τα Ταμπάκικα δεν σηκώνουν Πανεπιστήμιο, αλλά μόνο Εμπορικό Κέντρο.
Η κατεδάφιση ενός αυθαίρετου εκτρώματος απομεινάρι της χουντικής «αισθητικής» θα έπρεπε να είχε γίνει προ πολλού.
Και εδώ κοιμήθηκαν όλοι οι πρώην Δήμαρχοι και ας το παραδεχτούν..
Αλλά είπαμε ,αντί να γίνεται σπατάλη χρόνου και δυνάμεων αλλά και υστεροφημίας , για να καλύπτεται η ανεπάρκεια και η αυτοδιοικητική ξηρασία , και αντί κάποιοι να τα βάζουν με τον ΣΥΡΙΖΑ για την αυτονόητη θέση του να κατεδαφιστεί το έκτρωμα της Λάδης, ας αναλάβει τις ευθύνες του στείρου και αδιέξοδου τακτικισμού της, η αντιπολίτευση του Δήμου.
Η στάση των δημοτών είναι καλή ένδειξη με προοπτική

ΜΙΧΑΛΗΣ ΣΦΥΡΑΚΗΣ

Η ανασύνθεση θα είναι ένα ζήτημα ηγεμονίας

Πέτρος Σταύρου

ΕΠΟΧΗ-13/12/09

1. Η ηγεμονία στη κοινωνία

Θα ξεκινήσω με μια παραδοξολογία που υπάρχει στο σκεπτικό της πλειοψηφούσας άποψης του ΣΥΝ, που κατατέθηκε στην Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του Νοεμβρίου. Σύμφωνα με αυτή, ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να παραμείνει αυτό που είναι, δηλαδή, μια πλατιά συμμαχία της αριστεράς χωρίς να αποκλείει συνεργασίες και με τους χώρους της ριζοσπαστικής Οικολογίας και Σοσιαλδημοκρατίας. Το θέμα όμως είναι πως αυτοί οι χώροι δεν υπάρχουν ως πολιτικά και οργανωτικά ρεύματα, είτε μόνοι τους, είτε στο εσωτερικό άλλων πολιτικών οργανισμών. Μια υλιστική άποψη θα υποστήριζε πως η ανασύνθεση του ΣΥΡΙΖΑ, στο βαθμό που θα είναι επιτυχημένη, βαθιά και στρατηγική θα βοηθούσε να συγκροτηθούν και οι «σύμμαχοι» του, οι ριζοσπάστες οικολόγοι και σοσιαλδημοκράτες δηλαδή. Γιατί οι «σύμμαχοι» και οι «αντίπαλοι» μας στο πολιτικό εποικοδόμημα δεν υπάρχουν ως φυσικές οντότητες αλλά διαμορφώνονται, κάθε φορά, από τους όρους της πολιτικής και ιδεολογικής ηγεμονίας. Και το ερώτημα είναι το εάν υπάρχουν ιδέες στην δική μας αριστερά που να μπορούν να ηγεμονεύσουν στη κοινωνία.

Θα συνεχίσω υποστηρίζοντας πως οι «χώροι» που αυτήν τη στιγμή αποτελούν τον ΣΥΡΙΖΑ έχουν κλείσει τον ιστορικό πολιτικό τους κύκλο. Η ανανεωτική αριστερά των μεταρρυθμίσεων και των κυβερνητικών συνεργασιών ηττήθηκε οριστικά από το εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ του Σημίτη. Από την άλλη, τα διάφορα τμήματα της ριζοσπαστικής αριστεράς που κατάγονται από τις ιστορικές μορφές του εξωκοινοβουλευτισμού, έχουν ηττηθεί στο βαθμό που υπάρχουν κοινοβουλευτικά κόμματα, σαν το ΚΚΕ, που συμπεριφέρονται με μια εντυπωσιακή και μεταμοντέρνα «εξωκοινοβουλευτικότητα».

Έτσι λοιπόν, μιλάμε για έναν χώρο που η ανασύνθεση του, εφόσον αυτή επιχειρηθεί πραγματικά, θα ξεκινήσει με «φθαρμένα υλικά». Πως μπορεί λοιπόν να σταθεί πολιτικά και ηθικά ένα αίτημα μετασχηματισμού και ανασύνθεσης του ΣΥΡΙΖΑ και κυρίως, ποια είναι τα όρια και οι δυνατότητες αυτής της ανασύνθεσης ως μιας βουλησιαρχικής πολιτικής πράξης; Ας τα δούμε όλα αυτά, κάτω από τις έννοιες του πολιτικού, του οργανωτικού και κάποιων ενδιάμεσων εννοιών.

2. Το πολιτικό ζήτημα της ανασύνθεσης

Το πολιτικό ζήτημα μιας διαδικασίας ανασύνθεσης του ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να είναι η συμφωνία στο καινούργιο και όχι απλά η εύρεση αυτών των σημείων που αποτελούν κοινό πολιτικό λεξιλόγιο. Η συμφωνία στο καινούργιο αποτελεί το ώριμο σημείο σύμπτωσης, αυτό που μπορεί να επιτευχθεί με τους όρους του παρόντος. Τα ζητήματα της στρατηγικής προς τον σοσιαλισμό είναι ιστορικών διαστάσεων και δεν μπορούν να αντιμετωπισθούν από μια μεσοπρόθεσμη διαδικασία μετεξέλιξης. Μπορούν να τεθούν, μπορούν να συζητηθούν, αλλά θα είναι, εκ φύσεως, «ανώριμα» για οριστικές λύσεις των ιστορικών «γρίφων» που εμπεριέχουν.

Προς το παρόν λοιπόν, το καινούργιο έχει ειπωθεί αλλά δεν έχει ακουστεί και εκφράζεται με την εξής σειρά κεντρικών ιδεών:

· Οικονομία των αναγκών: Δεν πρόκειται αποκλειστικά για οικονομική έννοια αλλά για πολιτική έννοια. Διότι οι ανάγκες πρέπει να εκφραστούν και πως αλλιώς θα εκφραστούν παρά μέσω πολυποίκιλων πολιτικών, συνδικαλιστικών και κινηματικών φορέων. Η έννοια δεν περιγράφει απλά μια οικονομία που παράγει για τις ανάγκες αλλά πρόκειται για πλαίσιο που περιλαμβάνει και τη σφαίρα του κράτους και της πολιτικής.

· Κριτική του κέρδους και όχι της αισχροκέρδειας: Προσανατολίζει όλη την πρόταση μας για την οικονομία και διαχωρίζει με ωφέλιμο τρόπο το απλά κινηματικό από την πολιτική του μετάφραση. Αποτελεί την κεντρική ιδέα μια αριστερής διεξόδου από την Οικονομική κρίση.

· Δικαιώματα και όχι «επιλογές». Κριτική στον πυρήνα του φιλελευθερισμού. Γιατί οι επιλογές δεν αναδιανέμουν την εξουσία ενώ τα δικαιώματα το κάνουν.

· Νέα αντίληψη για την πολιτική στο πλαίσιο της διεθνοποίησης; Το πρόβλημα της αντίληψης για την Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι πρόβλημα ταυτότητας. Είναι πρόβλήμα συμφωνίας πάνω στους βαθμούς ελευθερίας που μπορεί να έχει η πολιτική δράση σε σχέση με τους καταναγκασμούς των οικονομικών ολοκληρώσεων.

3. Το οργανωτικό ζήτημα της ανασύνθεσης

Στο χώρο του οργανωτικού ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ένα σοβαρό «κεκτημένο». Ένα άτυπο, αλλά αναγνωρισμένο, δίκτυο τοπικών επιτροπών και οργανώσεων. Κάτι τέτοιο δεν διέθετε ποτέ μια απλή εκλογική συμμαχία. Και μόνο η ύπαρξη αυτού του δικτύου έχει «αναμοχλεύσει» τις προσδοκίες του κόσμου της αριστεράς, έχει δημιουργήσει νέες φαντασιακές ταυτότητες, έχει κινητοποιήσει, έμμεσα, τις επιμέρους οργανώσεις των συνιστωσών σε τοπικό επίπεδο. Στη βάση αυτού του κεκτημένου, το οργανωτικό ζήτημα πρέπει να αντιμετωπιστεί με διαβαθμίσεις.

Καταρχήν, το καθαρά οργανωτικό ζήτημα της συγκυρίας. Οι τοπικές και κλαδικές επιτροπές του ΣΥΡΙΖΑ γνωρίζουν μια επικίνδυνη καμπή και πρέπει να ξαναλειτουργήσουν, να είναι παραγωγικές και κυρίως να έχουν έναν βαθμό νομιμοποίησης και όχι απλά αναγνώρισης. Κάτι τέτοιο απαιτεί προσδιορισμούς της έννοιας του μέλους και των διαδικασιών και των οργάνων που αυτό συμμετέχει. Πρόκειται για οργανωτικό ζήτημα που πρέπει να απαντηθεί άμεσα για να μπορέσουν οι τοπικές και κλαδικές επιτροπές να παρέμβουν στη κοινωνία.

Έπειτα, τίθεται το ζήτημα που αφορά στην ελεύθερη ανάπτυξη της οργανωσιακής ζωής, στις οριζόντιες επικοινωνίες, στις θεματικές επιτροπές, στις πρωτοβουλίες κλπ. Εδώ απαιτείται μια απομάκρυνση από τον πρακτικισμό της κλασικής αριστερής οργάνωσης. Η τοπική και κλαδική επιτροπή δεν είναι απλά μια «φάμπρικα» ακτιβισμού. Εμπεριέχει και έναν ιδεολογικό χαρακτήρα, έχει και έναν ιδεολογικό ρόλο να παίξει ακόμα και σε τοπικό επίπεδο.

Τέλος, τίθενται τα θέματα των εσωτερικών δομών εξουσίας, των σχέσεων της βάσης με την ηγεσία και των τρόπων της πρόσβασης στους «τόπους» παραγωγής της πολιτικής γραμμής. Τα ζητήματα αυτά απαιτούν αμφίπλευρες σχέσεις με την Γραμματεία, θέσπιση ενδιάμεσων οργάνων, ανοικτό κέντρο πολιτικού σχεδιασμού, Γραφείο Τύπου, εναλλαγή στις θέσεις, ανακλητότητα εκπροσώπων κλπ. Κυρίως όμως και με αφορμή την κρίση ηγεσίας που ξέσπασε το καλοκαίρι του 2009, απαιτούνται δημοκρατικοί τρόποι ελέγχου των καθοδηγητικών κέντρων. Ο ΣΥΡΙΖΑ, ακριβώς επειδή αποτελεί εγχείρημα ενότητας της αριστεράς και όχι κόμμα, έχει πολύ περισσότερες απαιτήσεις για τρόπους ελέγχου της αυτονόμησης του ηγετικού στοιχείου.

Συμπερασματικά θα λέγαμε πως, μια διαδικασία ανασύνθεσης θα πρέπει να αντιμετωπίσει και να λύσει, καταρχήν, το οργανωτικό ζήτημα της συγκυρίας. Έπειτα, θα πρέπει να αντιμετωπίσει και να λύσει αρκετά από τα διαχρονικά ζητήματα της μορφής οργάνωσης (ιδεολογικός ρόλος, εσωτερικές δομές εξουσίας, ηγετικό φαινόμενο κλπ). Όμως, αυτά τα ζητήματα, για τα οποία μπορούν να επιχειρηθούν κάποιες λύσεις, δεν μπορούν να «εξαντληθούν» από τις όποιες ανασυνθετικές διαδικασίες.

4. Αυτό που υπάρχει ανάμεσα στο οργανωτικό και το πολιτικό

Αυτό που βρίσκεται ανάμεσα στο πολιτικό και το οργανωτικό είναι ο τρόπος πολιτικοποίησης, τόσο των μελών όσο και του ευρύτερου ακροατηρίου. Και το ερώτημα είναι, τι πολιτικοποίηση θα προσφέρει ο ΣΥΡΙΖΑ;

Στην ουσία η πολιτικοποίηση είναι ένας «φετιχισμός», μια στάση και αντίληψη για τα πράγματα που παράγεται στο ενδιάμεσο της οργάνωσης με την κοινωνία και την πολιτική. Να ορισμένα παραδείγματα από τα μοντέλα πολιτικοποίησης της αριστεράς του παρελθόντος.

1. «…οι καπιταλιστές κλέβουν…»: Αντικατάσταση της έννοιας της εκμετάλλευσης από την έννοια της κλεψιάς.

2. Κράτος = σοσιαλισμός, Αγορά = καπιταλισμός. Εύκολη σχηματοποίηση τρόπων παραγωγής με νομικές και θεσμικές έννοιες.

3. Η οργάνωση του ΚΚΕ ως φετίχ: Περιορισμός της πλατιάς έννοιας της πολιτικής οργάνωσης, που κατά Λένιν και Γκράμσι είναι εργαλείο ηγεμονίας, στη στενή έννοια της πειθαρχίας.

Το αν μια αριστερά είναι μια Αριστερά της ήττας δεν σχετίζεται μόνο με λαθεμένες πολιτικές που πιθανά έχει εφαρμόσει. Ούτε με το αν ταυτίστηκε με κάποιο μοντέλο σοσιαλισμού που εφαρμόστηκε κάπου και απέτυχε. Συνδέεται, πολύ περισσότερο, με τις μορφές πολιτικοποίησης που αυτή πριμοδότησε στο εσωτερικό του κοινωνικού σχηματισμού που κινήθηκε και συνεχίζει να κινείται. Και είναι βέβαιο πως η διαδικασία ανασύνθεσης ούτε καν θα αγγίξει το ζήτημα αυτό. Μπορεί όμως να το ανοίξει και από κει και πέρα η εξέλιξη του θα εξαρτηθεί από τον ρόλο του ΣΥΡΙΖΑ ως συλλογικού διανοούμενου του τμήματος της κοινωνίας που εκφράζει.

Εν κατακλείδι, κάθε σοβαρή διαδικασία ανασύνθεσης αποτελεί μια σχέση έντασης μορφής και περιεχομένου του πολιτικού φορέα που την επιχειρεί. Μια ανασύνθεση επιφέρει τομές και αναδιανέμει εξουσίες, αναγκαστικά. Όμως οι τομές που επιφέρει, όσο δίκαιες και ώριμες και αν είναι, δεν αρκούνται σε μια σχετική πλειοψηφία. Απαιτούν ευρύτατες συναινέσεις και πολύ περισσότερο μια ειδική σχέση δυνάμεων μεταξύ ηγεσίας και βάσης.

Πιο συγκεκριμένα, δεν απαιτείται ούτε ο παραγκωνισμός της βάσης, αλλά ούτε και η απονομιμοποίηση της ηγεσίας. Εκείνο που σίγουρα χρειάζεται αλλαγή είναι οι τρόποι που πολιτικοποιείται ή αλλιώς, «κατασκευάζεται» η ηγεσία. Η τελευταία φράση περιγράφει άριστα την εξίσωση ηγεμονίας που έχει να λύσει η ανασύνθετική διαδικασία.

Χρυσοχοΐδης, τάξις και ασφάλεια

ΑΥΓΗ: 11/12/2009

ΤΟΥ ΑΓΓΕΛΟΥ ΤΣΕΚΕΡΗ

Το βασικό πλεονέκτημα του κ. Χρυσοχοΐδη είναι το εξής: τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου δεν τη χρεώνεται η δική του κυβέρνηση, αλλά η προηγούμενη. Το γεγονός αυτό του επιτρέπει να υπερασπίζεται μεν το όργιο αστυνομικής αυθαιρεσίας που παρακολουθήσαμε τις προηγούμενες μέρες, υιοθετώντας όμως παράλληλα διατυπώσεις ευαισθησίας για το δικαίωμα των νέων στη διαδήλωση και τη διαμαρτυρία.

Οι προσαγωγές για τις οποίες καμαρώνει ο υπουργός «Προστασίας του Πολίτη» ανήκουν σε τρεις κατηγορίες. Η πρώτη κατηγορία αφορά στοχευμένες προσαγωγές με βάση πληροφορίες της ασφάλειας. Τέτοια περίπτωση ήταν η επιδρομή της αστυνομίας στο "Ρεσάλτο". Η δεύτερη κατηγορία είναι προσαγωγές με κριτήριο τη φάτσα και την εξωτερική εμφάνιση. Τέλος, η τρίτη κατηγορία είναι προσαγωγές πολιτών που είτε διαμαρτυρήθηκαν για κακοποίηση συλληφθέντων, είτε φωτογράφιζαν τέτοια περιστατικά με τα κινητά τους τηλέφωνα, ή απλώς στέκονταν και παρακολουθούσαν.

Η νομιμότητα των προσαγωγών αυτών είναι αμφισβητούμενη. Ο νόμος δίνει αυτό το δικαίωμα στην αστυνομία, αν η συμπεριφορά τού προσαγόμενου δημιουργεί σοβαρές υπόνοιες για τέλεση αξιόποινης πράξης. Το τι είναι «σοβαρή υπόνοια» και τι όχι, είναι προφανώς υποκειμενικό. Σίγουρα, σοβαρή υπόνοια δεν μπορεί να προκύπτει από το κούρεμα, το παλαιστινιακό μαντήλι, ή ακόμα και την φυσική παρουσία σε ένα στέκι, δυο μέρες πριν η πράξη αυτή τελεστεί. Πολύ περισσότερο, καμία υπόνοια τέλεσης παράνομης πράξης δεν προκύπτει όταν ένας πολίτης λέει στους αστυνομικούς «τι τον χτυπάτε, αφού του έχετε βάλει χειροπέδες».

Η λογική του κ. Χρυσοχοΐδη είναι τους συλλαμβάνουμε όλους και ο Θεός θα ξεχωρίσει τους δικούς του. Εάν μέσα στους 800 προχθεσινούς, ή τους 2.000 αυριανούς προσαχθέντες βρίσκονται δέκα που είχαν πρόθεση να σπάσουν τζαμαρίες, η προληπτική στέρηση της ελευθερίας όλων των υπολοίπων κρίνεται δικαιολογημένη. Δεν χρειάζεται να μπούμε σε αυτή τη λογική: την παραμονή του επόμενου ντέρμπι, περιμένουμε από τον κ. υπουργό να στείλει την αστυνομία στους συνδέσμους οργανωμένων οπαδών, να μαζέψει καμιά χιλιάδα και να τους κρατήσει μέσα ως το τέλος των αγώνων. Και μετά, να βγει στα κανάλια να υπερασπιστεί τη νομιμότητα μιας τέτοιας επιχείρησης, να δούμε πόσο πειστικός θα ακούγεται.

Αυτό όμως είναι η μία πλευρά. Η άλλη αφορά τις αλλεπάλληλες καταγγελίες, οι οποίες έρχονται στο φως, και αποκαλύπτουν τον τρόπο με τον οποίο έδρασε η αστυνομία τις προηγούμενες ημέρες. Μοτοσικλετιστές της ομάδας Δ κάνουν επιδρομή εναντίον του μπλοκ των διαδηλωτών της Αθήνας, τραυματίζοντας σοβαρά μια γυναίκα, και λιγότερο σοβαρά αρκετούς γύρω. Αστυνομικοί μεταμφιεσμένοι σε κουκουλοφόρους παρευρίσκονται σε αντίστοιχη συγκέντρωση στα Χανιά -βάσει τίνος σχεδίου άραγε; Περαστικός με πυτζάμες συλλαμβάνεται στη Θεσσαλονίκη επειδή διαμαρτυρήθηκε για την κακοποίηση μιας κοπέλας, οι αρχές μάλιστα τον «φορτώνουν» με δύο βόμβες μολότοφ και τα συνεπαγόμενα κακουργήματα. Για να μιλήσουν περί λάθους, μόλις διαπίστωσαν ότι το περιστατικό έχει καταγραφεί από κάμερα κινητού τηλεφώνου.

Για κάποια από αυτά τα συμβάντα έχει διαταχθεί έρευνα, αναγκαστικά, λόγω της ύπαρξης οπτικού υλικού. Υπάρχουν δέκα φορές περισσότερες καταγγελίες, οι οποίες δεν εξετάζονται καν, αφού δεν υπάρχουν φωτογραφίες και βίντεο που να εκθέτουν τον κ. Χρυσοχοΐδη. Όσο για τα ΜΜΕ, αποκρύπτουν συστηματικά το υλικό που διαθέτουν, ή το αφήνουν ασχολίαστο, στηρίζοντας έτσι την επικοινωνιακή τακτική του υπουργού. Και έτσι, το όργιο αστυνομικών παρεκτροπών παρουσιάζεται στην κοινή γνώμη ως μεμονωμένα ατυχή περιστατικά, ασήμαντα μπροστά στην τιτάνια προσπάθεια που καταβάλλει η αστυνομία να διασφαλίσει την τάξη και τη δημοκρατία. Και ο ΣΥΡΙΖΑ να πάει να κουρεύεται.

Επί της ουσίας, ο Χρυσοχοΐδης δεν κάνει τίποτα διαφορετικό από αυτό που έκαναν ο Μαρκογιαννάκης και ο Πολύδωρας. Στέλνει το μήνυμα ότι η αστυνομική αυθαιρεσία είναι απολύτως ανεκτή, αρκεί να μην υπάρχει δημοσιότητα. Με τον τρόπο αυτό, συντηρείται και εξαπλώνεται εντός του σώματος η αντίληψη ότι ο ρόλος της αστυνομίας είναι να τσαμπουκαλεύεται στους δρόμους επί δικαίους και αδίκους. Ακραία έκφραση της αντίληψης αυτής ήταν αυτό που έκανε ο Κορκονέας. Ας αφήσει λοιπόν τους φόρους τιμής στον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο ο υπουργός, γιατί δεν είναι τίποτα άλλο παρά εκδήλωση ανοιχτής υποκρισίας.

Ένα τελευταίο. Από όλα τα παραπάνω, προκύπτει το συμπέρασμα ότι η αστυνομική αυθαιρεσία δεν αντιμετωπίζεται με πολιτικές καταγγελίες. Αντιμετωπίζεται με ντοκουμέντα και δημοσιότητα. Να, λοιπόν, ένα μεγάλο πεδίο συστηματικής δράσης για αυτούς που θεωρούν σημαντική την υπεράσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων.

...ΚΑΙ Η ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΡΥΣΟΧΟΪΔΗ (Συνέχεια του προηγούμενου πόστ).